Zonder Jan des Bouvrie trok Het Arsenaal Schiedam ’t niet

07-10-2020 Nieuws Kor Kegel

Jan des Bouvries, 2012; foto: Wikimedia Commons/Erwin Olaf Springveld


SCHIEDAM – Of het de eerste keer was dat Jan des Bouvrie naar Schiedam kwam, daar heeft het wel de schijn van. Het was in 1989 dat hij op de Maasboulevard het voormalige restaurant Europoort van Jan de Groot in ogenschouw nam. Daar wilden Michael van Bruggen en Karin Tukker hun tweede restaurant beginnen, La Duchesse, en ze hadden Jan des Bouvrie gevraagd om zich over de inrichting te ontfermen. Het werd een zaak met een geheel andere stijl dan het volkse Europoort.

Michael en Karin waren in 1986 in Schiedam neergestreken. De twee jonge horeca-ondernemers namen van dezelfde Jan de Groot het populaire In de Gouwe Geit over. Dat restaurant op de hoek van de Delflandseweg en de ’s-Gravelandseweg bood een buitenkansje voor het tweetal dat bevlogenheid met etiquette combineerde, een tamelijk nieuwe stijl in 1986. Schiedam was zich aan het bewijzen als het Culinaire Hart van de Rijnmond.

Michael en Karin doopten de zaak om tot Sans Rivale om duidelijk te maken dat ze uitstekend en collegiaal omgingen met Jan de Groot, die immers zijn Europoort nog had. De bedoeling was niet elkaar te beconcurreren, integendeel. En dat het prima ging, blijkt wel uit het feit dat Michael en Karin drie jaar later opnieuw een deal met Jan de Groot sloten. Ze schakelden Jan des Bouvrie in voor gewenste vernieuwing in het markante gebouw aan de Maasboulevard. “Hij kende Schiedam dus al vanaf die tijd,” liet Michael gisteren weten vanuit het buitenland.

Het zal ook in die tijd geweest zijn dat Jan des Bouvrie kennismaakte met Willibrord Hosman, die behalve de uitstekende bistro aan de Korte Dam ook een florerende wijnhandel had. Willibrord werd de vaste wijnleverancier van de beroemde interieurontwerper. “Ik ben menigmaal bij hem thuis in Naarden geweest,” zegt Willibrord Hosman. Ze raakten bevriend. En zo kwam het dat Jan ergens rond 1995 weer eens naar Schiedam kwam om in de Bistro Hosman Frères een genoeglijke conversatie met Willibrord te hebben, uiteraard begeleid door spijs en drank van topkwaliteit.

Doch, hoe smakelijk ook, Jan legde ineens zijn bestek neer en zei: “Willibrord, we gaan meteen kijken.”

Ze hadden het namelijk net over de Korenbeurs gehad. Tijdens het diner, gezeten aan een raam met uitzicht op de Schie en de Lange Haven, had Jan des Bouvrie aandachtig gekeken naar dat classicistische gebouw met zijn halfzuilen en fronton en Willibrord had hem verteld dat het vroeger de koopmansbeurs van Schiedam was geweest en dat er nu twee tafeltennisverenigingen gebruik van maakten die er waarschijnlijk uit moesten zonder dat de gemeente Schiedam een bestemming voor het rijksmonument had.

“Willibrord, we gaan meteen kijken.”

(Hij had toch al bijna zijn bord leeg…)

Er werd gepingpongd – Willibrord zou zich nu nooit meer zo over het edele tafeltennisspel uitlaten – dus de deur stond open en Jan en hij konden binnen een kijkje nemen. Jan keek alles in zich opslaand om zich heen en wist het onmiddellijk. Hier zou hij een filiaal vestigen van Het Arsenaal, de toonaangevende conceptstore die hij in Naarden had, gespecialiseerd in interior design, luxury, fashion, jewels en gastronomie.

“Dit is het. Voor de mensen uit Brabant en België is Naarden te ver weg, maar Schiedam is goed bereikbaar.” Jan des Bouvrie dacht zijn geografisch bereik aanzienlijk te vergroten.

Ze liepen terug naar de bistro en voltooiden hun diner met ongetwijfeld een exquise cognac uit de historische voorraad van Willibrord.

Deze lichtte direct de burgemeester in: “Reinier, ik heb een kandidaat voor de Korenbeurs. Ik ga er nu tussenuit, maar hier zijn de gegevens dat je Jan kunt bereiken.”

Burgemeester Reinier Scheeres had spoedig contact met de keizer van het interieur en kreeg het gehele wethouderscollege mee op weg naar een akkoord over de nieuwe bestemming van de Korenbeurs. De onderhandelingen kostten weinig tijd, Jan kreeg het voor een koopje, maar er was wel verbouwing nodig. Die tijd werd benut om Schiedamse ondernemers te verleiden om aan te haken bij de new brand in de binnenstad. Moedige ondernemers als Chris Coppens en Piet Jongepier staken hun nek uit. Herman den Blijker zou zich aan de overkant vestigen en toen het zo ver was, hadden Michael van Bruggen en Karin Tukker een overeenkomst met Willibrord Hosman over de voortzetting van de bistro op de hoek van Korte Dam en Nieuwe Sluisstraat, schuin aan de overzijde van de Korenbeurs, in welk gebouw ze ook het café zouden gaan exploiteren.

Iedereen stond op winst. De ondernemers, de consumenten, de stad, de gemeente. Schiedam rekende zich rijk. Er kwamen grote scharen nieuwsgierigen naar de Korenbeurs en de nieuwe design- en foodzaken in de onmiddellijke omgeving. Maar merkwaardig snel luwde de interesse van buitenaf. Brabanders en Belgen lieten zich steeds minder zien.

Jan des Bouvrie had namelijk een fundamentele vergissing begaan. Hij was zelden of nooit in Schiedam, hij bleef voornamelijk in Naarden. Hij dacht dat de formule van Het Arsenaal voor zichzelf zou spreken, dat de kwaliteit van het concept voldoende was om de markt te veroveren. Maar de bezoekers waren teleurgesteld dat ze met de beroemde ontwerper niet ter plekke zaken konden doen. Het is zo leuk om thuis te komen met de mededeling dat je van Jan des Bouvrie persoonlijk iets aangeboden had gekregen – maar dat kon niemand dus vertellen. Jan was er niet. Je kon met zijn plaatsvervanger te maken krijgen. Kom je thuis en dan ben je de naam van de plaatsvervanger van Jan des Bouvrie vergeten…

Het zakte in en toen was er even een vervelende periode waarin Jan zei dat het aan Schiedam lag en dat Schiedam zei dat het aan Jan lag. Chris Coppens, die na het echec ternauwernood het hoofd boven water kon houden met zijn Slaapcomfort, vond dat Jan de gewekte verwachtingen niet had waargemaakt. Jan des Bouvrie klaagde dat Schiedam hem een droom ontnomen had.

Voor zo ver bekend is Jan des Bouvrie nooit meer teruggegaan naar de Korenbeurs en heeft hij niet kunnen aanschouwen hoe zich hier de mooiste en groenste bibliotheek van Nederland vestigde. De Korenbeurs heeft er een prachtige bestemming mee gekregen. Nee, niet met Brabantse en Belgische lezers, maar wel met een belangrijke lokale en bovenlokale functie.

Zondagochtend overleed Jan des Bouvrie, uiteraard in Naarden waar hij geboren was en zijn hele leven heeft willen zijn. Zijn kortstondige uitstapje naar Schiedam bracht twintig jaar geleden de hele stad in rep en roer, maar zo heeft hij in elk geval de Jeneverstad het lesje geleerd je lot nooit aan één BN’er te verbinden.


Gerelateerd