Dat kan in Schiedam nooit gebeuren

COLUMN - Hebt u ook geglimlacht om het nieuws over het huwelijk dat in Zwolle door de rechter ongeldig was verklaard? De bijzondere ambtenaar van de burgerlijke stand – vriend van de trouwlustigen – had met behulp van chatgtp komische vragen laten stellen in plaats van dat hij de officiële formuleringen gebruikte. Nu moet het allemaal een jaar na dato helemaal over.

Dat zal in Schiedam nooit kunnen gebeuren. Daar komen dat soort missers niet voor. Ik weet het heel zeker!

Waarom weet ik dat? Ver voor de Coronatijd vroegen Herbert Hogguer en Linda Winters van wijnbar Wijning mij hen als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand, afgekort Babs, in de echt te verbinden. Ze dachten dat ik er wel een mooi praatje bij kon maken. Vandaar.

Dat bleek nog heel wat voeten in de aarde te hebben. Herbert en Linda deden een aanvraag bij de gemeente. Na verloop van tijd kwam er een brief van het college waarin stond dat ik op dag van het huwelijk (en verder niet) op mocht treden als babs en bovendien dat ik daar niets voor mocht declareren. Vervolgens ontving ik een oproep van de rechtbank. Ik moest mij laten beëdigen.

Op de aangewezen dag was het snikheet. Ik trok een overhemd aan met korte mouwen. Achteraf zou ik mij gelukkig prijzen dat ik nooit of te nimmer een korte broek draag. Daarna nam ik de metro naar het gerechtsgebouw in de overtuiging dat ik ergens op een kantoor een handtekening moest zetten.

Mooi niet. Men dirigeerde mij naar een volle al afgeladen rechtszaal. Het publiek was op zijn paasbest gekleed. Datzelfde gold voor anderen die met mij beëdigd zouden worden, niet alleen babsen maar ook deurwaarders en tolken. Voor hen was het een grote dag. Daar zat ik op te vallen in mijn zomerse vrijetijdskledij. De rechter ondervroeg ons allemaal kort voor wij de eed moesten afleggen. Na afloop van de zitting ben ik de anderen maar gaan feliciteren.

Daarna volgde het klapstuk van de veiling en dat is de reden waarom ik nu zeg dat een fout zoals in Zwolle hier nooit gemaakt zal worden. Ik kreeg een training van een hele ochtend op het oude stadhuis van een vaste ambtenares van de burgerlijke stand. Eerste paste ik onder haar toeziend oog een toga. Daarna waren we zeker twee uur bezig met de plechtigheid zelf. Ik dacht: dat is een fluitje van een cent. Het tegendeel bleek waar. Zij gaf mij tal van vragen mee voor het bruidspaar: hoe wilde dat binnenkomen? Wie waren de getuigen? Hoe zit het met de ringen? Ik moest bovendien een gesprek voeren met Herbert en Linda over materiaal om tijdens de plechtigheid in mijn toespraak te gebruiken. Ook kwamen stap voor stap de formuleringen aan de orde die absoluut noodzakelijk waren voor een geldig huwelijk. De ambtenares beloofde dat zij achter in de zaal een oogje in het zeil zou houden. Als ik in de fout ging, zou ze zo nodig ingrijpen. 

Dit gebeurt kennelijk met iedere buitengewone ambtenaar van de burgerlijke stand in Schiedam. Daarom kan er niets mis gaan. Of je moet wel heel erg dronken op het stadhuis aankomen.