Regenboogvlag

COLUMN - Dit zijn de weken van de pride. Juist deze tijd kiezen etterbuilen uit om de regenboogvlag voor de ruïne van Mathenesse te stelen. De andere vlaggen laten zij ongemoeid. Alleen deze moet het ontgelden. Dit is het zoveelste bewijs voor de stelling dat de levensstijl van queers onder druk staat en niet zonder meer wordt geaccepteerd. Schiedam is daarop helaas geen uitzondering.

Integendeel. Je hoort vooral rechtse types klagen van: ¨Tegenwoordig kunnen homo´s niet meer hand in hand over straat¨. Nou, ik heb dat van mijn leven lang nooit gezien. En ook niet dat twee vrouwen of twee mannen in het park zaten te zoenen. Ik herinner me nog goed hoe ooms en tantes tersluiks achter hun rug mensen aanwezen en dan op fluistertoon zeiden: 'Die is van de andere kant'. Mijn vader sloeg daarbij dan twee keer op zijn elleboog. In de jaren vijftig mocht homoseksualiteit eigenlijk niet bestaan, althans het moest diep verborgen blijven. De eerste organisatie die homo´s na de Tweede Wereldoorlog stichtten, heette veiligheidshalve de Shakespeareclub.

Die benepenheid, die intolerantie, die door godsdienst en vooroordeel ingegeven domheid leek de afgelopen halve eeuw verdwenen te zijn. Nu keert dat gelazerstraal weer terug. Dat blijkt maar weer eens uit het gedurig stelen van de regenboogvlag. 

Het gemeentebestuur meent terecht dat hiermee een grens bereikt is. Deze diefstal is namelijk tevens een demonstratie. De daders gunnen anderen hun manier van leven niet. Daar komt het op neer. Je kunt er alleen maar heel erg boos van worden. Het getuigt van zoveel gebrek aan respect. Of zoals de oude Chinezen in de keizertijd het beschadigen van zo´n banier zouden noemen; groot disrespect. Daar stond wurging of onthoofding op. 

En inderdaad, je zou ze wurgen, die neerhalers van de vrijheidsvlaggen.