Opgeruimd staat netjes!

COLUMN - Het is zover. Ik ben er klaar voor. Na de vakanties in de camper word ik telkens weer geconfronteerd met de hoeveelheid spullen die ik in de camper niet heb en thuis wel. En ik stoor me aan de potjes, lege lijstjes, de veel te volle besteklades en vooral de overvolle zolder waar we bijna niet meer op kunnen.

Bewust van de overtolligheid der dingen ben ik begonnen om orde te scheppen. Gewoon rustig beginnen. Eén ruimte: de zolder. Meer had ik mezelf niet beloofd. Twee uur later zat ik op de grond, wanhopig omringd door de puinhopen van minstens drie levens.

Er is namelijk een addertje onder het gras bij het leeghalen van zolders: in werkelijkheid graaf je archeologische schatten op. Laag voor laag, en onder elke laag ligt een jaar, een gebeurtenis of een decennium die je vergeten dacht te zijn.

Ik schraapte mijn moed bij elkaar. Eerst categoriseren. Bij elkaar wat in onderwerp of eigenaar verbonden is. En meteen besluiten: wat kan weg, wat krijgt nog een plaats en vooral: waar?

Dekens bij dekbedden. Stapels ervan, tien in totaal. Elk met een eigen levensverhaal dat ik bij vervanging blijkbaar niet kon navertellen maar wel voelde. Deze rook naar een vakantie in de Ardennen. Die eronder was gekocht in een opwelling omdat de aanbieding groter was dan mijn tevredenheid over de kwaliteit. Nóg acht, uitgewoond met vlekken en een gat erin dat verdacht op een muizenverleden wijst. Waarom heb ik dit nog? Dat besluit is waarschijnlijk ooit gebaseerd op tijdelijke ‘je weet maar nooit’ logica waar geen huis groot genoeg voor is.

En dan, vier gourmetstellen. Vier. Alsof ik ooit van plan ben geweest een heel dorp gelijktijdig te laten gourmetten. Twee zijn zo gedateerd dat zelfs de kringloopwinkel, die alles aanneemt, mij vriendelijk maar beslist de deur wees. “Hier hebben we er al genoeg van, mevrouw.” Heel Nederland heeft ze blijkbaar tegelijk in een collectieve vlaag van gezelligheidsdrang rond de kerst in de jaren negentig gekocht en probeert ze nu tegelijk weer te lozen. Ik vermoed een generatie die zich langzaam bewust wordt dat vlees bakken aan tafel misschien toch niet de hoogste vorm van beschaving is. Tijden veranderen. Ik heb er uiteindelijk twee bewaard omdat bij de unieke gelegenheid in het jaar dat we met velen aan tafel zijn (lees: kerst) deze ruimte-innemers wél van nut kunnen zijn.

Dan de categorie speelgoed. Goed constructiespeelgoed mag na een wasbeurt weer bewaard en alleen de allerleukste babyspeeltjes kunnen nu door de jongste telg in onze familie weer in gebruik worden genomen. Ik krijg het voor elkaar om een half met speelgoed gevulde kamer terug te brengen naar slechts één mand, waarbij ik wel moet toegeven dat de pluche beesten en poppen al waren uitgezocht en naar de ‘dochterhoek’ waren verbannen.

De foto’s kwamen als laatste. Alle enveloppen moeten in één doos. Alle dikke flap-envelopjes met foto’s en negatievenstrookjes. Ik zie de kinderen, met onbeschadigde open blikken en peuterbuikjes die inmiddels tot het verleden behoren, spelend op een camping waarvan ik me de naam niet meer herinner maar de geur nog wel. Ik gun me de melancholie en nostalgie die bij deze tijdreis horen. Het geeft me even de tijd om te accepteren dat deze periode niet meer terugkomt en even moet ik door dat verdriet heen. Ik dwing mijzelf door te pakken en sluit de doos met foto’s.

Opruimen, zo ontdekte ik ook die middag weer, gaat nooit alleen over spullen. Het gaat over de vraag wat je durft aan te raken van je eigen geschiedenis, en wat je liever nog even, nog héél even, laat liggen waar het ligt.

De zolder is veel leger geworden. Ik ook, een beetje.

Arianne