Visitekaartjes…

Het grote, Schiedamse familiebedrijf Dirkzwager heeft een harde klap te verwerken. Het bedrijf, bekend van onder meer Florynjenever, is afgelopen dinsdag officieel failliet verklaard. Dood- en doodzonde, maar bovenal ook heel treurig voor eigenaar en medewerkers. En voor Schiedam, want Dirkzwager was toch wel één van de visitekaartjes van onze jeneverstad.

Verver… de boemerang

Het zal niemand in Schiedam ontgaan zijn dat er meer faillissementen waren deze week. Zowel onze oud-burgemeester als ook haar man kreeg hetzelfde vonnis te horen. Dood- en doodzonde en heel treurig. Vind ik dan hoor… want het klinkt dan misschien wel heel zwaar voor meneer en mevrouw Verver, maar om de één of andere reden heb ik niet het idee dat ze er ook maar één boterham minder om zullen eten. Ik vind het veel vervelender voor de schuldeisers. Winnen en dan met lege handen komen te staan… voelt toch als verliezen.

Sowieso hebben we als Schiedam behoorlijk verloren. Heeft de stad eindelijk geleerd om zelf op te krabbelen en voor zichzelf op te komen, alle negatieve berichtgeving rondom mevrouw Verver die maar terug blijft komen, werpt toch steeds weer een schaduw op. Een beetje het visitekaartje dat je niet had willen hebben.

Natuurlijk, ze heeft best wel iets voor de stad betekend. Dat zal ik niet ontkennen. Ze kwam hier binnen als ‘blonde tornado’ en deed ontzettend haar best om Schiedam op de kaart te zetten. Het gevoel overheerst bij mij alleen dat haar dit niet zozeer om de stad te doen was, maar meer vanuit blinde ambitie. Verstand en eigenbelang eerst, loyaliteit en liefde voor de stad waren bijzaak. Dan kun je nog zoveel bereiken… als het niet ‘echt’ voelt, dan bereik je alleen maar iets op papier. Maar goed, nogmaals… dat is mijn gevoel.

Ode aan het college

Hoe anders is het nu. We hebben een burgemeester die zich opvallend genoeg, heel onopvallend presenteert. Laatst stopte ik voor hem voor het zebrapad en wees mijn dochter op de man die overstak.

“Kijk, dat is de burgemeester.”

“Nee, joh mam. Dat kan toch niet? Zo’n gewone man…”

Spijker op zijn kop. Voor mij is Cor Lamers de man op de achtergrond, de burgemeester die er is waar hij wordt verwacht en doet wat hij moet doen. Benaderbaar, sympathiek en opererend in de luwte van het college. Noem het een grijze muis of gebrek aan ambitie, maar voor mij wekt hij op deze manier vooral een betrouwbare indruk. En die ambitie? Die wordt nu vooral gedragen door het college. Zelden zo enthousiast geweest over lokaal bestuur als de laatste jaren. Zonder iemand tekort te doen, noem ik een Patricia van Aaken, die opkomt voor de gehele regio als het gaat over de discussie rondom het ziekenhuis. Of een Alex van Steenderen, die er niet voor terugdeinst een middeleeuws pakje aan te trekken als er een speeltuin wordt heropend. En dankzij het aanstekelijk enthousiasme van een Nathalie Gouweleeuw staat sport weer bovenaan de agenda van Schiedam.

En nee, ik ben het echt niet altijd eens met elk besluit en er wordt misschien niet altijd even handig geopereerd, maar ik heb sinds lange tijd wel het idee dat er Schiedammers zitten die niet alleen met het hoofd, maar ook met het hart (voor de stad) hun taak vervullen. Geen blinde, egotrippende ambities, maar kijken naar wat goed is voor iedereen. En, hoe banaal dat ook mag klinken, dat vind ik fijn.

Dus laten we niet te lang stil staan bij die blonde tornado die ooit door de Schiedamse straten waaide. Ik leg het nieuws van het faillissement snel naast me neer en hoop dat het nu een keer klaar is met alle berichtgeving. Omwille van het imago van Schiedam.

Vijf tornado’s, wat een reclame!

En ondertussen delen we gewoon lustig veel mooiere visitekaartjes uit voor onze stad. Vier stuks hebben we er op dit moment zelfs, om aan het land te laten zien. Want vier mooie, stoere, succesvolle, sportieve en bovenal Schiedamse dames gaan binnenkort richting Rio om Nederland te vertegenwoordigen op de Olympische Spelen. Ik vind dat nogal een oogst voor zo’n toch redelijk kleine stad. Vier toppers, op een equipe van 241 sporters. Vier toppers uit Schiedam, op een internationaal podium. Dat is geen visitekaartje meer, dat is één grote neonreclame in koeienletters.

Dank daarom Britt Eerland, Kelly Dulfer, Nouchka Fontijn, Jasmina Jankovic en natuurlijk ook Carla van Dijk als begeleidster van het handbalteam. Dat jullie maar, gedreven door ambities, als een stel tornado’s de rest van het deelnemersveld (op een sportieve manier) mogen uitvagen. 

En dat na deze sportzomer iedereen bij het horen van ‘Schiedam’ alleen nog maar denkt aan deze topvrouwen en hun prestaties. Daar gaan we voor.

Alle succes dames, Schiedam staat achter jullie!