Dag zomer

COLUMN - Het begon op een dinsdagmiddag eind oktober. Ik stond om kwart over vijf buiten het kantoor en merkte dat het al schemerde. De zomer was weg, als een goede vriend die zonder gedag te zeggen uit het zicht was verdwenen.

Vorige week ging de klok een uur terug. Officieel kreeg ik een uur cadeau, maar het voelt nog steeds alsof iemand de deur van de zomer dichttrok en nu telkens het dimlicht met een een slag terugdraait aan het eind van de middag.

Zo sluipt het donker binnen. Elke dag wordt een paar minuten van de middag afgeknabbeld. Straks sta ik in december om vier uur in mijn keuken en denk dan dat het bedtijd is. De ramen veranderen steeds vroeger in spiegels met als gevolg dat Eddie denkt dat er een andere hond in huis is en onophoudelijk blaft om ons te beschermen tegen zichzelf. Het huis wordt kleiner met lichtpuntjes van kaarsjes die alle kleuren met elkaar laten versmelten tot een sepia bruin-geel filter.

Ik word dan stil en traag. Het is geen verdriet, eerder een grijze vermoeidheid die zich met regelmaat zwaar om mijn schouders legt. Ik wil niets, of alleen de bank en de deken. Mijn lichaam voelt veertig kilo massaler, denkt dat de winter komt en dat het tijd is om voorraad op te slaan. Ik wil een dierlijke winterslaap tegemoet, maar mijn hoofd probeert daar nog fanatiek tegenin te gaan.

Vorig jaar heb ik een deal gesloten met dat lichaam. Elke dag naar buiten. Ook als de lucht de kleur heeft van een oude verkleurde winterjas. Het daglicht is zwak, maar het is echt, en mijn hoofd merkt dat. Ik loop rondjes mee met Hans en Eddie door het Beatrixpark en kijk naar de bomen die net zo weinig zin lijken te hebben als ik. Het helpt, een beetje.

In de avond steek ik kaarsen aan. De vlammen maken de kamer zachter. De ramen van de buren lichten één voor één op als kleine theaters. Ik zie een man die thuiskomt, een kind springend op een bank. Alle levens die anders achter gordijnen van daglicht verborgen blijven, worden opeens zichtbaar alsof de spotlights er op gericht staan. Tot de gordijnen worden dichtgetrokken.

Ik voel me door het lopen aanmerkelijk beter. Actiever en minder somber. Ik bedenk me dat de lichtjes in huis juist zo mooi zijn door het contrast met het donker en ook in mijn eigen hoofd zie ik de kleine montere momentjes beter doordat ze omgeven zijn door het af en toe donkerdere schemer-grijs. Niet ondanks maar dankzij het donker wordt het gezelliger, warmer, knusser. En dat beeld helpt me ook deze winter weer door. En lopen…. heel veel buiten lopen. 

Arianne