Altijd een ander gezicht

Westfrankelandsestraat, vanmorgen, vrijdag 15 september

SCHIEDAM - Zo'n geïmproviseerde vuilstort heeft ook een aardig kantje: het blijkt een dynamisch geheel. Iedere keer als je langskomt en kijkt, ziet het er weer anders uit.

Leert dat iets over de gebruikers? Mwah. Rijk volk blijkbaar, dat makkelijk zaken weggooit. Anderen zijn te lui om een vuilniszak te tillen en brengen deze per winkelwagen naar hun dump. De afvalverwerkers? Een rolcontainer komt en gaat, een plaat die staat gaat liggen. Iemand had blijkbaar een stofzuiger nodig. Maar opvallend is dat 'de basis' van het tijdelijke - ook al blijkt de hoeveelheid vuil naast de containers zeer hardnekkig - afvalstation, nu al voor de vijfde dag staat. 

Maandag verscheen het tafelblad, de boekenplanken, het stoeltje en de kussens. 

Normaliter is Irado onverbeterlijk om andermans troep op te ruimen. Bij nacht en ontij, op Pasen en Kerstmis, je staat er van versteld hoe toch iedere keer weer de ellende van de Schiedammers aan kant wordt gebracht. Maar dezer dagen dus niet. Zouden ze er genoeg van hebben, de vrouwen en mannen van Irado? Genoeg om altijd maar als gekke Henkie in de weer te zijn, de stad schoon proberen te houden terwijl een deel van de Schiedammers daar blijkbaar geen enkele boodschap aan heeft. Genoeg om de overtredingen van anderen door de vingers te zien, sterker nog, de gevolgen ervan weg te werken, omdat ze nu eenmaal dat andere deel van de stadgenoten, het deel dat wel prijsstelt op een leefbare straat, ter wille willen zijn? We gaan het na.