De IJzeren maagden, Schiedam zoals Schiedam bedoeld is

COLUMN - 'Pitoresca', zei Yanina Burra Rocco, cultureel attaché van Argentinië over Schiedam, dat zij zaterdag voor het eerst bezocht om restaurant La Salita te openen. Er waren nogal wat mensen van buiten de stad en zij roemden allemaal het schilderachtige van het centrum. De avond viel en de namaakgaslantaarns zetten de havens in een gelig licht. Schiedam mocht er wezen. Ik dacht er sneeuw bij. Dan was het net Anton Piek.

Maar Schiedam is geen sprookje. Het moet ook geen sprookje worden Daarmee zou het verraad plegen aan zijn verleden. Dit is de stad van de realiteit. Het eelt op de handen van onze voorvaderen brengt verplichtingen met zich mee.

Bij het ongerichte zaterdagavondse verzeild raken, raakte ik verzeild in De Graauwe Hengst. Ik kon er nog net bij. Een stampende en zwetende menigte benam het uitzicht op het lage podium waar de IJzeren Maagden hun gevoelens tot uitdrukking brachten. Ik wist meteen: dit is de sound van Schiedam. Hier klinkt ons levensgevoel. Elke zoetelijkheid ontbrak. De bandleden geselden hun gitaren. Het was eerlijk. Het was echt. Het was rauw. Het ramde recht je hart in. Mijn pochet trilde in mijn borstzak. Het publiek leunde tegen de decibels van de IJzeren Maagden. "%u1E84aarom is het zo druk?", vroeg ik aan de grote zus van Hillie, de eigenaresse van De Graauwe Hengst. "Het is een echte Schiedamse band" verklaarde zij. "En ze treden zelden op.

"Dat was niet te merken, want deze muzikanten woonden in hun woeste repertoire. Allen voelden: "Dit zijn wij. Dit zijn onze genen. Dit is Schiedam zoals Schiedam bedoeld is."

Die gedachte moeten wij vasthouden, terwijl wij verder vormgeven aan het centrum: dat rauwe, dat proletarische, hoort net zo goed bij het bijzondere van onze stad.