De weg die nooit mocht zijn

SCHIEDAM - De weg ligt er nog verlaten bij. De weg die nooit mocht zijn. Jarenlang was hij onderwerp van gesprek, zeg maar dispuut. Nog voor hij er lag. En ook toen hij er lag. De ingenieurs die hem bedachten, maakten fouten. De mensen die hem vrezen, hebben het moede hoofd in de schoot gelegd, want hij is een voldongen feit. Wie is er gelukkig met hem?

Hij mocht niet gezien, geroken en gehoord worden - het zal je gezegd worden. Of dat is gelukt, wordt over weinige uren duidelijk. En zelfs als hij niet te zien, te ruiken en te horen valt, dan mag hij er ook niet zijn, in zijn huidige vorm. Want voor de een is hij veel te duur en voor de ander blijft hij hoe dan ook een gedrocht, dat het mooie land van Midden-Delfland doorklieft en ondermijnd. Over identiteitscrisis gesproken.

Nu nog heeft hij de rust. Nog maar kort geleden kon Paul Meuldijk de bijgaande foto's maken. Hij ligt te genieten, die lijnen en dat licht. En die rust.

Over weinige uren zal dat niet meer het geval zijn. Nooit meer het geval zijn. Dat dient hij zijn ware doel: hij maakt het mogelijk dat wij voortjagen, dat we gaan en komen, dat onze stad bereikbaar is en we er ook weer weg kunnen. Zonder files, is beloofd. Zolang als het duurt. Want hij zal steunen en zuchten onder het verkeer. Terwijl hij helemaal zichzelf is, zal niemand zich meer afvragen hoe het was, toen hij nog kon genieten van de rust, de lijnen en het licht. Toen mocht hij er niet zijn.