Den Breejen: geen WK-medaille maar wel een heel mooie prijs!

Een eervolle vermelding sleepten de Schiedammers in de wacht op het kampioenschap van de Choripán, broodjes worst en een echte Argentijnse specialiteit en lekkernij. Tijdens de prijsuitreiking werd Den Breejen naar voren geroepen. “Ik kreeg een oorkonde, een Argentijnse kus op de wang van de complete jury en de menigte klapte zich de blaren op de handen. We zijn geen kampioen, maar hebben een eervolle vermelding voor creativiteit, iets met fusion kitchen en het bevorderen van het multiculturele aspect van het begrip Choripán.”

Na de prijsuitreiking was de rij voor de stand van Den Breejen zo lang, dat de mensen de stand van de buurman blokkeerden. “Dat was de stand van de winnaar. Dat gaf wel een lekker gevoel!”

Die euforie was wel heel erg fijn, na al het werk dat Den Breejen en zijn vrouw Ati verrichtten in de dagen voorafgaand aan het kampioenschap. “Het was echt heel zwaar. Dagenlang alles regelen en maar afwachten of afspraken zouden worden nagekomen, twee dagen lang in de keuken om vijfhonderd runderworsten zonder velletje stuk voor stuk met de hand te maken. Ze moesten geperst, mocht natuurlijk niet lijken op een frikandel of zo.” Twee handpersjes en steun en toeverlaat Frédéric brachten verlichting. “Dat werkte uitstekend!”

De dag van het kampioenschap was ook zwaar. "Donderdag was het 34 graden, vrijdag nog even 25 en zaterdag was het overdag 17 en ' s avonds 12. Met regen. Daarom kwamen er geen dertigduizend maar tienduizend bezoekers. Wat een leuk gezicht, bijna 70 deelnemers in tenten, foodtrucks en aanhangers met de meest gekke barbecues in hun karretje. En iedereen had onze naam op hun verkoopwagen, namelijk Choripán. Tot aan de prijsuitreiking hadden we wel wat klanten, maar het liep niet storm. Bij de anderen op één na ook niet. Ná de prijsuitreiking was onze rij de langste van de Mundial.”

De Schiedammers deden mee in de klasse Gourmet Chori, voorbehouden aan restaurants. “We hebben niet precies mee gekregen hoe de jurering zou gaan. Ik wil niet zeggen dat we dan misschien wel een medaille hadden gewonnen, maar de kans was veel groter geweest. Om half zes kregen we te horen dat we om exact 6 uur één choripán in vier delen op een bord met onze codenaam Ciudad9 aan de jury moesten presenteren.”

De borden bleken op presentatie te worden beoordeeld, maar dat was Den Breejen niet verteld. “Onze inzending lag op een veel te grote zilveren blad met een rode theedoek erover. In de regen naar de jurytent gebracht waar de ingang nauwelijks te vinden was. Ik ben stiekem om de hoek gaan kijken en zag er schitterend opgemaakte borden tussen. Regen, een verpieterd broodje worst, niet genoeg klanten en het gemis van mijn eigen parrilla (grill-red.) was niet bepaald motiverend.”

“Om half tien moest ik naar het hoofdpodium komen. Ati achtergelaten met een grill vol worst, met veel hogere temperaturen dan we gewend zijn. Onze eigen parrilla kun je omhoog of omlaag doen, dit was gewoon een enorme metalen tafel met een rek erop. Vlak boven de gloeiende kolen.” Toen was het wachten met de andere prijswinnaars. Het lekkende podium waarop Den Breejen verwacht werd was een soort van-de-regen-in-de-drup. Maar het uitzicht was geweldig. “Een mensenmenigte voor het podium.” Verderop zeventig karren en tenten met barbecues.

“Geweldig! Eerst de drie prijzen voor de Classic Choripán. Daarna de Gourmet Chori, onze klasse. Nummer drie werd het enige restaurant met een foodtruck, met een chori met een saus die met stikstof was gemaakt. Ik heb niet gezien hoe, heb het ook niet gegeten. Nummer twee is me een beetje ontgaan, want ik stond te denken: wij kunnen toch nooit eerste zijn geworden?” Die eerste prijs ging naar Daniel, een beroemde chef uit Mendoza. Iedereen had me van tevoren al verteld dat hij zou winnen. Ik heb zijn creatie goed in me opgenomen, die staat binnenkort op de kaart van La Salita!”