Nieuwland omhoog! Nieuwland vooruit!

COLUMN - Er zijn van die avonden dat je met een goed gevoel naar huis gaat. Afgelopen vrijdag is me dat overkomen. En het was niet zomaar een gevoel. Het was tevens een Nieuwlandgevoel. Of misschien het Nieuwlandgevoel.

Ik moest er wel de wijk voor uit. Naar het Wennekerpand, waar in de grote zaal een afsluitend feest plaatsvond van het Wijkactieprogramma of het Wijkactieplan. U moet namelijk weten dat Nieuwland tien jaar geleden is uitgeroepen door Vogelaarwijk. Daardoor kwamen er speciale fondsen en faciliteiten om de buurt te helpen zich op een hoger niveau te tillen. Bijna had ik geschreven op een hoger niveau te brengen. Maar dat was niet de bedoeling van de destijds zo gesmade minister Ella Vogelaar. Zij wilde juist dat de initiatieven om het leven te verbeteren van de bewoners zelf kwamen en zo is het ook gegaan, ook al moesten traditionele machten zoals de gemeente wel een klein beetje leren om zichzelf in te houden.

Ik had het voorrecht daar een boekje over te schrijven en ik mocht op dat afsluitende feest het eerste exemplaar van een publicatie over dat onderwerp aan de burgemeester overhandigen. Dat geeft natuurlijk ook een buitengewoon goed gevoel, maar daar heb ik het niet over.

Het ging over een ander gevoel dat wij en de hele goed gevulde zaal met elkaar deelden: we zijn er. We mogen er zijn. En wat wij willen, dat kunnen wij. ‘t Was er nog niet aan het begin van de avond. Het groeide. Eerst door de Nieuwlandfilm van Husayn Kizilca, daarna door de musical, misschien vooral door de musical, want dat was een productie waar heel veel Nieuwlanders van zeer uiteenlopende pluimage aan deelnamen: niet alleen de acteurs en het popkoor Pleasure, maar ook de linedancers uit de wijk en de dansgroep van basisschool het Startblok, die van verbazende lenigheid getuigden.

Het verhaal ging over burgemeester Waterschoot van der Gracht die met vrouw en volwassen zoon uit de vroege negentiende eeuw per tijdmachine naar het hedendaagse Nieuwland reist, teneinde vast te stellen hoeveel er veranderd is en hoeveel meer kleur het leven gekregen heeft. Prachtige voorstelling, die liet zien tot hoeveel inzet Nieuwlanders in staat zijn als zij eenmaal hebben besloten om gezamenlijk iets op poten te hebben. De dirigente van Pleasure, Talitha Holl deed ineens een solo – tussen haken – waaruit blijkt dat wij in Schiedam een volkslied hebben.

Zo ontstond het gevoel waarmee we die vrijdag naar buiten gingen. Want ik ben zelf Nieuwlander.

Als wij het willen, dan kunnen wij het.

Nieuwland omhoog. Nieuwland vooruit.

Ps. Deze column is na plaatsing aangepast; met name is de naam van de dirigent van Pleasure gecorrigeerd