Politieman voor een dag

Stefan Bergman liep een avonddienst mee met de Schiedamse politie. Hij doet hier uitgebreid verslag.

Een oproep van de politie in Schiedam voor een ‘politieagent voor één dag’ op de Facebook trok voor de zomer mijn aandacht. Ik wist meteen dat ik moest reageren... stiekem is het altijd al een droom geweest om een keer mee te lopen tijdens een dienst van de politie. Want laten we eerlijk zijn: wie speelde vroeger niet ‘politie en boefje’?! Nu is de rol van ‘boefje’ voor velen een rol die zij (als ze willen) in hun latere leven vrij gemakkelijk kunnen aannemen. Maar de rol van ‘politie’, dat kost toch net even wat meer moeite en blijft vaak bij het achter je vrienden aanrennen op het schoolplein. Zo blij als een kind was ik dan ook toen er twee agenten (Rein & Yoran) bij mij aan de deur kwamen met het nieuws dat ik was geselecteerd om voor één dag politieagent te mogen zijn!

Na een aantal weken van zoeken naar een geschikte datum was het in augustus zo ver. Het was een avonddienst geworden, van zeven tot een. De avond begon met een kennismaking met Rein & Yoran en met Simone, zij bleek de andere geselecteerde kandidaat te zijn. Er volgde een uitleg over wat een briefing is, wat voor spullen een agent de hele dag met zich meedraagt en hoe de meldkamer werkt. Overigens heb ik daar in zeer korte tijd, zeer veel respect gekregen voor de mensen die op de meldkamer werken. Voor mij klonk het als totale chaos, voor hen als een goed geordend gesprek. Als laatst liepen we naar de auto toe om uitleg te krijgen over wat voor voorwerpen en hulpmiddelen zich in de auto bevinden. Nooit geweten hoeveel er in zo’n busje past!

Toen kwamen er plots twee andere agenten uit het bureau rennen; “Dicht die klep jongens! We moeten gaan! Snel!” Rein en Yoran gooiden de achterklep dicht en zeiden met enige dwang in hun stem tegen Simone en mij dat we snel in de andere bus plaats moesten nemen. De bus waar wij in reden wordt overigens de ‘patat-bus’ genoemd. Het verschil met een ‘normale’ bus is dat er in deze bus een extra bank zit en geen plexiglas tussen de bestuurder en passagier. Wel zo makkelijk om met elkaar te kunnen praten. Waarom het de ‘patat-bus’ wordt genoemd, laat ik even in het midden. Hoe dan ook, ik kan je verzekeren dat op de manier hoe Rein op dat moment in alle haast wegreed, er echt overal patat zou zitten, behalve in je puntzak.

Ik had dit nog nooit meegemaakt, zwaailampen aan, vol gas over fietspaden en stoepjes heen! Wat is er aan de hand? Waar gaan we heen? Waar is m’n autogordel? Allemaal vragen waar ik op dat moment geen antwoord op had. Wat ik wel wist was dat ik een enorme adrenalinekick kreeg! Het bleek om een gewelddadige ruzie te gaan. Het was vrij snel gesust en we konden weer verder. Maar wat stond ik nog stijf van de adrenaline.

De kick had ook geen tijd om weg te zakken. Er kwam namelijk een melding binnen van mogelijke inbraak op een basisschool. Dit bleek de basisschool te zijn waar ik zelf op heb gezeten. Het bleek om een inbraak te gaan die ‘raak’ was, zelfs de voorwerpen die zijn gebruikt voor de inbraak waren nog aanwezig. Niet wetende of de inbrekers nog binnen waren, werden zowel de helikopter als meerdere politiehonden ingezet. Hoe gaaf is het om in contact te staan met een helikopter die de hele omgeving in de gaten houdt! Er bleken echter geen inbrekers meer aanwezig te zijn. Hierdoor kwam er wat ruimte vrij om één van m’n lang gekoesterde dromen in vervulling te laten – alhoewel ik het heel spannend vond om te doen. Simone en ik mochten namelijk een politiehond in onze arm laten bijten! Pas op dat moment besefte ik hoeveel kracht zo’n hond heeft en hoeveel indruk zo’n hond maakt.

Ik kan nog vele pagina’s volschrijven over wat er die avond allemaal is gebeurd, want er stonden nog heel wat meldingen op ons te wachten bleek later: een mogelijke schietpartij in een park in Rotterdam, een onwelwording in een auto op de snelweg, het zoeken van een gestolen auto, het doorzoeken van een leegstaande loods, een burenruzie, het opsporen van een weggelopen persoon en uiteindelijk het preventief fouilleren in het centrum van Schiedam.

Ik heb uiteindelijk met honderdtachtig kilometer per uur en zwaailichten aan door de nieuwe A4-tunnel gereden, ik heb een hond in m’n arm gehad, ik heb een snelweg moeten afzetten, ik heb met zaklampen door een donkere loods gelopen en net als in de film op een deur gebonkt en ‘politie!’ geroepen.

Wat een bizarre en geweldige ervaring was dit! Op het moment van schrijven zit ik achter m’n bureau op m’n werk en denk ik er nog eens over na. Het belangrijk-zijn voor je medemens en een constante adrenalinekick voelen namelijk niet als werk, maar als het mooiste wat je kan doen.
Het politie en boefje heb ik nu echt vanuit de politierol mogen meemaken. En het respect is hierdoor zeker gegroeid, het politiewerk eist veel van je, maar de voldoening is dan ook groot.

Bedankt Politie Schiedam voor deze mogelijkheid! En in het bijzonder Rein & Yoran, jullie waren geweldig. Wie weet zien jullie Simone en mij straks opnieuw, maar dan als volwaardige collega’s.