Wonen in Schiedam

COLUMN - De raadsverkiezingen komen eraan. Er zullen dus veel woorden worden vuil gemaakt aan de woningnood in Schiedam. Pvda/Groen Links/Progressief Schiedam heeft zelfs een leuze van de oude partijtijger Jan Schaefer van stal gehaald. ¨In gelul kun je niet wonen¨.

Dat citaat is niet helemaal juist. Schaefer zei: ¨In geouwehoer kun je niet wonen¨. Hij was een typische sociaaldemocraat van de oude stempel. Begonnen als banketbakker bevocht hij zich een plekje in de Amsterdamse gemeentepolitiek. Hij bracht het tot staatssecretaris Stadsvernieuwing onder Den Uyl. Later werd hij wethouder in zijn vaderstad. Hij is vanwege diabetes 2 vooral, maar 52 jaar oud geworden.

Schaefer heeft iets op zijn naam staan dat ook voor alle Schiedammers met een kleine portemonnee van groot belang is: de huursubsidie. Voor zijn tijd subsidieerde de overheid de bouwkosten van de zogenaamde woningwetwoningen. Dankzij de huursubsidie werden nu ook andere woningen toegankelijk voor burgers die het niet al te breed hadden. Keerzijde van de medaille: als je maar één euro meer blijkt te hebben verdiend dan voor de toekenning van huursubsidie geldt, moet je het hele bedrag terugbetalen. Dat leidt tot problematische schulden. De huursubsidie is dus een medaille met een glanzende en een doffe kant. 

In de tijd van Jan Schaefer is er heel veel gebouwd, ook buiten de woningwetsector. In zijn tijd had elke gemeente een eigen woningbedrijf met soms duizenden appartementen, een eigen onderhoudsdienst en eigen architecten. Dat is allemal geprivatiseerd zodat huidige gemeentebestuurders veel minder tegen de woningnood kunnen doen dan hun voorgangers van een halve eeuw terug. Je hoort ze daarom veel praten over 'regie'. Dat de overheid de regie moet nemen en zo. Dat betekent helegaar niks en op iemand die het daar de hele tijd over heeft moet je nooit stemmen.

Er is maar één manier waarop de wachtlijsten kunnen worden ingekort. Schiedam moet op zo groot mogelijke schaal ruimte maken voor tijdelijke woningen. Die kun je overal bestellen. En ze blijken vaak veel duurzamer dan je denkt. Dat was ook het geval met de noodwoningen die voor en vlak na de Tweede Wereldoorlog werden gebouwd. 

Een andere oplossing is er niet. Probleem: de gemeente heeft tegenwoordig nog maar zo weinig zélf in de hand.

Nog iets wat zou helpen - maar daar kan een gemeente helemaal niets aan doen: kort AOW-ers en uitkeringstrekkers niet als ze bij elkaar in één huis gaan wonen. Dat zou zeker een slok op een borrel schelen, maar zulke voordeeltjes willen we anderen vaak niet gunnen.

En zo wordt het gelul blijvend.