Afvalscheiding
- Han van der Horst
- 09-08-2026
- Wonen
COLUMN - Wie gewend was zijn plastic verpakkingen netjes in een frommelige zak van de Lidl, de Dirk of AH naar een speciale afvalbak te brengen, komt tegenwoordig bedrogen uit. Ze zijn allemaal weggehaald, net als die voor papier, textiel, groente en fruit. Het publiek wordt aangemoedigd alles bij elkaar in een vuilniszak te flikkeren om die vervolgens naar een gewone afvalbak te brengen.
Een machinale afvalscheiding werkt namelijk beter dan een door mensenhand. Het is alles bij elkaar ook nog eens goedkoper.
Tien jaar geleden dacht men daar anders over. De Irado en de gemeente beweerden bij hoog en laag dat afval aan de bron gescheiden moest worden door de producenten van dit afval zelf. Dan was hergebruik mogelijk.
Er zat echter nog iets achter: de machthebbers wilden de gewone Schiedammers opvoeden tot meer milieubewustzijn. Dat hoopten zij voor elkaar te krijgen door die onwetende burgers de gevolgen van hun levensstijl aan den lijve te laten merken. Nu konden ze eens zien hoeveel zinloze rotzooi ze produceerden, hoeveel plastic, hoeveel kartonnen verpakkingen, hoeveel lege flessen. Daar zouden de consumenten vast zo van schrikken, dat ze vanzelf minder afval gingen veroorzaken. Nudging heet dat met een Engels woord uit de voorliching en de sociale psychologogie: mensen met zachte drang tot het goede brengen. Wij moesten jaren lang ons afval scheiden, niet omdat het hielp, maar omdat het goed voor ons was, omdat we zo ons lesje leerden.
Dat is nu gelukkig afgelopen. Het vuilnis wordt beter gescheiden en de burgerij is van een heleboel zinloos gedoe voor hun opvoeding af.
Ik ben voor een nieuw uitgangspunt: burgers betalen stuk voor stuk een paar honderd euro per jaar voor het ophalen van afval. Als je dat omrekent naar het aantal vuilniszakken dat je gemiddeld in een jaar wegbrengt, komt dat op zeven tot acht euro per zak!
Daar mag het waratje wel voor in orde zijn. Met zulke prijzen zijn overvolle containers niet acceptabel. Nooit. Nergens.
Een schone stad begint niet langer bij jezelf, maar bij de gemeente en de Irado.