Oorlog is een nederlaag

Foto: AEI

COLUMN - Ik weet niet hoe het met u is, maar ik ben al dagenlang een beetje de weg kwijt. Grommig en grimmig, slecht in mijn sas, uit mijn doen, geef het maar een naam. Afleiding op tv hoef ik niet te zoeken.

Want je wordt er echt alleen maar triest van, als je ziet wat er in Israël en de Palestijnse gebieden gebeurt. Dat je hoort dat Israël niet in actie kan komen tegen de Palestijnen in Gaza omdat er gijzelaars zijn. Schijnbaar weldenkende mensen heb ik het horen zeggen. Dus je kunt geen bom gooien op een huis waar gijzelaars zitten, en je kunt wel een bom gooien op een huis waar geen gijzelaars zitten?

Ik weet: de situatie is hopeloos, letterlijk. Een halve eeuw aan vergaderen, aan vredesoverleg en bemiddelaars, een conferenties en verdragen… het heeft de mensheid in en om Israël geen stap dichter bij een toekomst gebracht. 

En eerlijk gezegd kan ik daar heel boos om worden. Hoe veel gelijk je ook hebt, hoe onrechtvaardig een ander je ook behandelt: echte wijsheid zit volgens mij niet in vergelding. “Wij gooien een bom omdat jullie raketten op ons afvuren omdat wij iemand hebben doorgeschoten omdat die een steen naar ons gooide omdat wij wonen op het land waar zijn vader woonde.” 

We zien nu waar het toe leidt als mensen zo redeneren. Nog meer doden, nog meer verdriet. En tot nu toe: nog meer haat, nog meer vergelding. Dus nog meer doden, nog meer verdriet.

Is het nu teveel gevraagd om van een gemeenschap, een volk, te vragen dat het leiders weet aan te stellen die zich laten leiden door wijsheid. Of al is het maar: welbegrepen eigenbelang. Want weerstand bieden aan de roep om vergelding zorgt er op termijn voor dat die roep om vergelding kleiner wordt, niet groter, daar ben ik van overtuigd. 

Oorlog is een nederlaag, zei nota bene paus Franciscus. Niemand zou daarvoor moeten kiezen. 

En wat kan ik hier, in Schiedam? Misschien aandringen of meer lef van bestuurders en journalisten. Dat die durven zeggen waar het op staat, zoals de paus. “Terrorisme en oorlog bieden geen enkele oplossing”, zei die. Dat klinkt mij beter dan: “Israël heeft recht op vergelding.” Ik las ook bij de NOS: ‘Israëlische leger: 1500 lichamen van Hamas-strijders gevonden’. Zeg alsjeblieft gewoon dat er vijftienhonderd mensen zijn gedood, beste journalist van dienst. 

Het zijn altijd mensen die de trekker overhalen, de bom gooien. Maar ook mensen die haat zaaien, die omstandigheden creëren waarin velen zich geen raad weten, geen alternatief zien dan zich verliezen in geweld. Door blokkades van grenzen, het straffeloos ontnemen van eigendommen, door corruptie, door kinderen kansen te ontnemen, door als zeloten steeds maar weer de kleine lettertjes, of de historische rechten te benadrukken, door zich in te laten met buitenlandse machtshebbers die denken baat te hebben bij oorlog en geweld. Door de angst te laten overheersen en zich te laten vertegenwoordigen door angstige bestuurders. Door de hoop te verliezen.

Wat dat betreft zijn we allemaal, hoe beperkt ook, onderdeel van het conflict. Laten we de positieve krachten in ons hart toelaten en de rest bannen. En op ons blote knietjes bidden dat de kinderen en jongeren van de Palestijnse gebieden en Israël een andere toekomst wacht dan die hun ouders nu leven. En hun grootouders. Laten we beginnen met om ons heen eerlijke, hartelijke relaties op te bouwen. Misschien komen die ooit nog eens zo ver als Gaza en Jeruzalem.