Adem inhouden

COLUMN - Als kind lag ik graag in bad. Met mijn hoofd onder water tellen hoelang ik mijn adem in kon houden. Met een lichte druk op mijn oren luisteren naar de doffe stilte. Met mijn ogen dicht waar een wereld opbloeide van witte vlekken die vervormden tot dunne, kleurige draadjes. Daar in het gedempte niets, voelde ik me in een andere wereld.

We vliegen terug uit Spanje na een heerlijk lang weekend vakantie.

In de nachtelijke lucht tussen Barcelona en Amsterdam is dat oude ‘onder water in bad-gevoel‘ weer helemaal terug. Onder mij ligt de aarde als een donker laken, doorstikt met licht. Wegen, steden, dorpen: allemaal dunne geel / oranje gloeiende draden. Ik voel me groot en klein tegelijk als de wereld zo laag onder mij is. Ik zie de wereld nu heel anders. Het is alsof ik opnieuw naar dat onderwateruniversum van vroeger kijk. Magisch, zoals de maan met je mee lijkt te gaan als je ‘s avonds in de auto rijdt.

Van boven lijkt alles langzamer, zachter ook. Alsof afstand de scherpe randen van de onrustige wereld afhaalt.

Dat moeten we maar bewust wat vaker doen: afstand nemen, van boven bezien, anders kijken. Van dichtbij is alles massief. Van veraf zie je de ruimte eromheen. Ruimte wellicht voor tijd, oplossingen, begrip, rust, solidariteit en liefde.

Na een uur en drie kwartier wordt er met een vriendelijke stem omgeroepen dat de landing wordt ingezet.

Wij zijn geen waarzeggers, maar zodra we bang of bezorgd zijn vullen we de toekomst maar al te graag negatief in. “Ja maar wat als…?”

Ik kijk naar buiten en zie een verlichte waterlijn en een groot deel donkere leegte. De veiligheidsinstructie is als een goed ingestudeerd toneelstukje kundig opgevoerd, maar ik kan niet garanderen dat ik het ook direct op weet te volgen. We worden aangeraden het geplastificeerde blad met instructies nogmaals goed door te nemen. Mijn ‘note to self’: maak geen probleem waar dit nog niet is. Ik ga maar even in het stille niets, in gedachten met de oren onder water. Daar waar de wereld nog niet bestaat uit wat er mis kan gaan. De druk in mijn oren neemt toe. Ik beweeg mijn kaken op en neer en forceer een echte geeuw die mijn oren weer openzet. Zodra de wielen de grond raken besef ik dat mijn angst sneller was geland dan het vliegtuig. Onbewust heb ik mijn adem ingehouden en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht.

Arianne