Calvé komt in Amerikaanse handen - dat kan nooit goed gaan

En wie weet niet wie dit is...?!

COLUMN - En weer verdwijnt er een Nederlands instituut - tegenwoordig zeggen we 'een iconisch merk'. Calvé wordt samen met allerlei andere bekende voedingsmerken verkocht aan Amerikanen. 

Voor mij klinkt het alsof je het stadhuis op de Grote Markt verkoopt, de gouden koets of de Nachtwacht. het strand of de Euromast. Ooit was de pindakaas voor mij zo'n beetje het summum van lekker en luxe, want voor Calvé pindakaas - sowieso pindakaas eigenlijk - was in huize Borsboom geen geld. Toen ik op mezelf ging wonen en gewoon van eigen geld een pot pindakaas van Calvé kon kopen - daar hoefde je toen nog niet eerst een studie van te maken langs een half winkelschap aan soorten - manmanman, dat was een hoogtepuntje, een bewijs van eigen keuzes mogen maken en zelfstandigheid.

Goed, nou, een van onze iconen, een van die zaken waar zo'n beetje iedere Nederlander in het buitenland blij van wordt, een naam die verbonden is aan herinneringen zoals de mijne, verknoopt aan 'thuis', en lekker, dat merk is dus niet meer. Nou ja, binnenkort, zal maar zeggen. Sowieso sponsoren we in de toekomst met iedere pot pindakaas die we kopen die gekke Amerikanen die er in de wereld een potje van maken - weet u nog, die app die vorig jaar ineens was te downloaden, om te voorkomen dat je in de supermarkt Amerikaanse merken in je boodschappenkarretje laadde -, maar het kan haast niet anders of er komen nog meer smaakjes, en types, en toevoegingen en misschien nog eens ruzie met Albert Heijn, en voor je het weet ben je dat instituut kwijt. Verzwolgen in het grote geld.

Natuurlijk hebben we ook boter op ons hoofd. Want het is tenslotte Unilever - en zijn aandeelhouders, en dat zijn wij door middel van onze pensioenpotjes (kunnen we pensioen ook in pindakaas laten uitbetalen, bedenk ik me ineens) zo'n beetje allemaal - dat kiest voor het geld, omdat het zich opnieuw wil uitvinden als maker van shampoo's en make-up en zeep en zo. En Unilever was zelf ook al een buitenlands bedrijf geworden, toen het in 2020 ervoor koos niet langer de 'Nederlands/Britse zeep- en botermaker' te zijn, in Rotterdam eo. Van den Berg en Jurgens, maar besloot een puur Britse ondernemingsstructuur aan te nemen.

Overigens, zo leert het altijd leerzame Wikipedia: het merk Calvé bestaat honderd jaar en een klein beetje. En waar komt de naam vandaan? Van de gebroeders Calvé, die in het Franse Laubardemont ook voedingsmiddelen maakten en in 1925 fuseerden met de Delftse oliefabriek. Ik weet nog wel hoe heerlijk het in Delft kon ruiken, als je langs het station in noordelijke richting fietste...