Geestelijk verzorger Vlietland neemt afscheid

In het midden, met rood jasje: Ton van Erp

SCHIEDAM - Over geestelijke verzorging en de grenzen daarvan, ging het gisteren in het Vlietlandziekenhuis. En over Liduina.

Ruim 25 jaar was hij werkzaam in ziekenhuizen aan de Waterweg, geestelijk verzorger Ton van Erp, eerst in het Holyziekenhuis, en na de fusie in Schiedam, in het Vlietland.

Gisteren was er bij gelegenheid van zijn afscheid een symposium in het auditorium van het ziekenhuis, rond het thema: ‘Geestelijke verzorging, een kwetsbare krachtbron.’

Wat is geestelijke verzorging eigenlijk, vroeg een van de sprekers Martin Walton zich af. “Iedereen doet aan geestelijke verzorging, alles wat je doet om jezelf geestelijk te voeden, door ontmoetingen, concertbezoek, kerkgang bijvoorbeeld, kun je geestelijke verzorging noemen. Maar net zoals iedereen weleens timmert, maar je toch ook timmerlieden hebt, zijn er mensen gespecialiseerd in geestelijke verzorging, mensen die patiënten bijstaan op hun kwetsbare momenten, die durven dóórvragen, die ingaan op hun angst en verdriet.”

Hij constateerde ‘compassiefrustratie’ bij verpleegkundigen en geestelijk verzorgers: men leeft mee met patiënten maar heeft onvoldoende tijd om veel aandacht aan hen te schenken.

Onderstaand gedicht was zijn leidraad in een boeiend gesprek met de mensen in de zaal.

Verraadt ons aller angst zich niet,

in wie het leven weerloos liet?

De glasglans stemt de blazer mild.

De kaarsvlam vormt de hand tot schild.

De krokus wijst beton zijn grens.

Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens.

(Okke Jager).

Het meest bijzondere onderdeel vanmiddag was de theatervoorstelling 'Liduina, de musical',door Kees Posthumus en accordeonist Juul Beerda.

In de centrale hal werden stoelen bij elkaar gezet, en de ruim honderd aanwezigen genoten van het toch wel droeve verhaal van Liduina, dat door Kees Posthumus werd verteld en bezongen, met liederen, die hij van toepasselijke teksten had voorzien.

Iedereen zong mee met musicalhits als: do re mi… , climb every mountain, memory….. Er was een ontroerende tekst op het lied Alleluia, van Leonard Cohen en een lied over de voedselbank.

Aan het eind een grande finale. Met Ton van Erp als middelpunt zongen deelnemers, bezoekers, vrienden, relaties en ziekenhuismedewerkers: “We zullen doorgaan…”