Ons kamphuis op wielen

Foto: Pixnio

COLUMN - Laat ik heel duidelijk zijn: waar ik het vandaag over heb is onmiskenbaar een luxeprobleem. En een luxeprobleem is, strikt genomen, natuurlijk helemaal geen probleem. Dat ben ik mij terdege bewust. Het is hooguit een dankbaar onderwerp om later vermakelijk en relativerend op terug te blikken.

Volgers van mijn digitale omzwervingen weten dat onze camper synoniem staat voor puur geluk. Tot begin dit jaar bestond ons leven uit een heerlijk soort chronische rusteloosheid: meerdere weekenden per maand trokken we kris kras door Nederland, België en Duitsland. Bepakt met een paar kilo pasta en een onwrikbaar 'we-zien-wel-gevoel' besloten we vaak pas op woensdag dat we op donderdagavond al weg wilden zijn. Onderweg gaven we ons volledig over aan de wetten van de spontaniteit. Ik schreef op de socials lyrische ontboezemingen over de dagelijkse kleine verwonderingen zoals de magistrale lichtval in een bos, die soms zó filmisch was dat ik elk moment verwachtte dat er een regisseur achter een struik vandaan zou springen om hardop 'It’s a wrap!' te gillen.

De camper is ons parallelle universum. Het is de ultieme ontsnapping aan de ‘tucht’ van de wekelijkse boodschappen, de wekker die genadeloos de werkdag aankondigt en het eeuwige onderhoud dat al onze bezittingen opeisen. Stef Bos bezong het immers al zo treffend: “Bezit bezwaart, ik wil niets. Niets om te verliezen.”

Wat je hebt moet je poetsen, verzekeren en vertroetelen, en wat eenmaal weg is, keert zelden spontaan weer terug.

En toch... scheelde het een haar, of we hadden onze droom vakkundig om zeep geholpen. In een plotselinge vlaag van acute bezuinigingsdrang dachten we rationeel te zijn. De camper verkopen en overstappen op een caravan. Dat zou wegenbelasting schelen. Met lichte twijfel in het hart slingerde ik een advertentie online. Binnen no-time dromden de geïnteresseerden samen als hongerige bijen rond een pot honing. Een ware stortvloed aan vragen overspoelde mijn inbox—vragen waarvan de antwoorden letterlijk, in vette letters, in de advertentietekst stonden. Mijn diepverzonken irritatiesnaar werd niet alleen geraakt, er werd heel hard en overweldigend ruw een complete zelf gecomponeerde symfonie op gespeeld. Mijn aanvankelijke twijfel over de verkoop veranderde in een vurig verzet tegen het opkomend gevaar van verkoop. Waar kwam dit nu weer vandaan?

Ik heb het altijd al gevoeld: zodra het te rustig of te voorspelbaar om me heen wordt, slaat de onrust toe. Noem het een onophoudelijke nieuwsgierigheid, of gewoon een romantisch zwerfgevoel. Zet mij op een camping met drie takken, een zeil en wat touw, en binnen tien minuten staat er een volledig functionerend bedoeïenenkamp. Moet er extra schaduw komen voor een tent in de brandende zon? Met een handvol glimmende reddingsdekens en drie rollen ductape fix ik dat feilloos. Hans bekijkt deze constructieve creativiteit meestal met lede ogen. Hij is enerzijds dolblij dat hij niet wordt ingezet, maar calculeert anderzijds lijdzaam in dat híj degene is die bij het opbreken nog een dag lang de hardnekkige lijmresten van de camperwand staat te poetsen.

De wedstrijd tussen de kansloze zakelijke, financiële afweging tegenover onze hardnekkige zucht naar vrijheid eindigde als de wedstrijd tussen Nederland en Marokko. De bezuinigsronde had zich veel te verdedigend opgesteld en werd door het snelle gepassioneerde spel van deze twee avonturiers genadeloos van het veld gespeeld.

De camper bleef. Sterker nog: er was werk aan de winkel om ons tweede huis weer in ere te herstellen. Ik had bijna het gevoel dat we iets naar hem goed te maken hadden. De oude vloerbedekking eruit, strakke frisse nieuwe vloertegels erin. En die veel te grote, onhandige ronde middentafel? Die werd vakkundig vervangen door een vernuftig wegzwenkend, ruimtebesparend exemplaar dat aan de bank bevestigd kan worden. Bij het eigenhandig pimpen van ons rijdende paleis werd de liefde voor het leven op de vierkante centimeter onmiddellijk weer in lichterlaaie gezet. De reiskriebels zijn inmiddels zo onhoudbaar geworden dat we voor dit weekend alweer een kleinschalige uitbraak hebben gepland.

Het maken van plannen, hoe micro-organisch ook, houdt de geest wakker en de blik scherp. Het geeft je een horizon om naar uit te kijken zonder dat je het hier-en-nu uit het oog verliest. Natuurlijk schreeuwt de advocaat van de duivel op de linkerschouder altijd harder met logische bezwaren dan de zachtmoedige engel op je rechter. Maar soms moet je die advocaat gewoon even het zwijgen opleggen. Leg je hoofd te rusten op je rechterschouder, luister naar die lieve, avontuurlijke kant en gun jezelf wat wél kan. Een reisje, een museumbezoekje, een wandeling op de hei. Ga naar buiten en kijk met kinderogen om je heen. Nieuws- en leergierig en open voor verwondering.

De advertentie is inmiddels offline gehaald met de gedachte dat de camper 'wegens herwonnen verstand' definitief niet meer te koop is.

Deze vrouw blijft schaamteloos toegeven aan haar enthousiaste nieuwsgierigheid en onuitroeibare reisdrang.

Arianne