Levenslang onderweg

COLUMN - Een ouderlijk huis, een station, een oprit of een eerste stap op een grindpad – het detail doet er niet toe. Elke reis begint met de deur die achter je dichtvalt. De wereld die opeens groter wordt dan hij eerder was. Niet altijd wetende waar je uit zult komen. De overeenkomsten tussen reizen en het leven in het algemeen zijn groter dan de verschillen.

Onderweg voelt elke meter zwaar. De motor bromt zo hard dat de radio er met de volumeknop op 8 nog bovenuit moet zien te komen. Het asfalt is zo warm dat de lucht er net boven golvend naar boven stijgt. Maar vanuit het perspectief van de achteruitkijkspiegel gezien is de weg een lint geworden, dun en licht, alsof het weinig moeite heeft gekost. Dat doet ‘wat is geweest’ altijd. Het strijkt de kreukels glad die het heden nog vol daadkracht meedraagt. Tijd verzacht, maakt mild en vergeeft.

Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Zie hoe ver de weg al slingert, hoe klein het beginpunt geworden moet zijn, onzichtbaar achter de horizon die in de spiegel als een strakke met potlood getrokken lijn het ijkpunt vormt.

Een vooruitkijkspiegel hebben we niet. Die functie is toebedeeld aan de voorruit. Mooie vinding dat woord, omdat het de blik vooruit zet, de toekomst in. We zoeken in het vooruitzien onze bestemming, alsof het een plek is die op ons wacht. Maar een bestemming is nooit zeker en vaak niet meer dan een gedachte die je vooruitstuurt, om de weg ernaartoe als een offer te vergoelijken.

Onderweg is het niet altijd zacht en rustig rijden. Soms ligt de weg voor je als een rechte, kalme lijn, en glijd je erover zonder na te denken, de radio aan, het leven licht. Dan weer hobbelt het, stoot het, moet je remmen voor iets dat je niet zag aankomen of sta je ineens met een kapotte uitlaat, bobine, dynamo of lekke band in de bloedhitte met een dorstige hond, een zich stoer houdend kind, een ‘ik dacht het al’-moeder en een telefonerende man met een niet meewerkende Franse helpdesk aan de kant van een snelweg. Kortom de weg vraagt dan meer van je dan je dacht te kunnen geven.

Het zijn allemaal leuke theorieën en niet onwaar, maar wat moet ik met die mildheid en gladgestreken kreukels van later terwijl de paniek van het hier en nu schreeuwt om aandacht, begrip, een luisterend oor en een actieplan alsof the A-team zelf ingeschakeld moet worden?

En precies dan, in die hitte en de hobbels van de Pyreneeën leer je hoe de vering van je leven in elkaar zit en zijn juist dit de verhalen die de herinnering aan die vakantie zo bijzonder maken.

Als je heel de rit alleen naar het bord met de bestemming blijft turen, mis je alles wat er tussen de kilometerpaaltjes gebeurt: het licht dat net anders valt, de vreemdeling die je een weg wijst, het gesprek dat langer duurt dan gepland. Wie alleen maar rijdt om aan te komen, is eigenlijk nooit onderweg geweest.

De bestemming is daarom niet wáár ik heen ga, maar wie ik onderweg bestemd ben te worden.

Arianne

De vorige column van Arianne is hier te vinden.