De camping: het observatorium voor gevorderden

COLUMN - Het bestaat. De leeftijd waarop je van actieve toerist verandert in professioneel toeschouwer. Die leeftijd bereik je, zo ontdek ik steeds vaker, ook op de camping. Prima hoor, ik ben volledig in harmonie met me, myself and i in deze.

Vanuit de hangmat — mijn publieksplaats voor gevorderde luiaards — ontvouwt zich het herhalende schouwspel van de aankomende kampeerder. Meestal is de rolverdeling zo voorspelbaar dat je er de klok op gelijk kan zetten: hij sjouwt met stroomkabels en vult de watertank, zij ontvouwt de luifel met de precisie van een vlaggenceremonie en sluit af met het draperen van het tafelkleedje waarop twee drankjes worden neergezet. Aan het eind van de dag krijgt hij dan weer de afwasteil toegeschoven, als een soort boetedoening voor een zonde die hij niet eens wist begaan te hebben en wat de denkbeeldige ‘wie doet wat’ weegschaal in het hoofd van de vrouw weer in balans moet brengen. Bij mijn eigen man heb ik die innerlijke weegschaal trouwens nooit kunnen vinden. Ik heb er echt even naar gezocht maar niets gevonden. Niets. Alleen maar rust, geduld en verbazing als ik die van mij weer eens liet spreken.

Kinderen — die andere grote camping-attractie, gratis en op de camping meestal harder gillend dan op de kermis. De ene negenjarige is allang met pensioen qua meehelpen en trekt zich terug in pubermodus, tot vaders stem het wifi-verbod uit de dreigementenkast trekt. De ander, een en al vreugde, tovert in twintig minuten een heel huisje uit een pop-uptent, en fluistert bij het krijgen van een kleinigheidje ontroerend gebrekkig 'dank oe wel' — waarmee hij, zonder het te weten, méér charme uitstraalt dan menig ingestudeerd bedankwoord op de uitreiking van de Oscars. En ja, ik vind er wat van. Van dwarse pubers en van hoe het zou moeten.

En dan bekruipt me, enigszins beschaamd tussen het geluid van kibbelende kinderen en gefrustreerde ouders door, die onvermijdelijke gedachte: ‘makkelijk oordelen hoor Arianne, vanuit je hangmat!’

Je vergeet het: die 24/7-verzorging, dat hart dat buiten je lijf klopt, alle goede voornemens die toch weer verdampten in het echte leven en de voortdurende touwtrekkerij van het schuldgevoel en het moeten breken van beloftes. Ik ben, zei ik ooit gekscherend, niet van kinderen bevallen maar van schuldgevoel — vier keer met weeën, één keer zonder maar met bonus. En eenvoudig was het niet. Het vasthouden aan het bouwen van een samengesteld gezin, met het ook nog meetellende schuldgevoel van een scheiding als een zware aktetas onder de arm.

Het krijgen van kinderen verandert je spiegelbeeld. Ze vullen, reflecteren en vermorzelen je ziel, waarna je in een later stadium juist die periode als de meest waardevolle in je hele leven  beschouwt. Onomkeerbaar en definitief.

Nu lig ik hier, grijzend haar, zomerjurk, levenservaring als extra kussen onder mijn hoofd. Ik zie hoe de rivier van generaties verder stroomt zonder op mij te wachten. Ik heb gezien waar de boomstammen liggen om je aan vast te houden en waar de rotsen gevaarlijk dreigend zijn. Maar zonder behoefte te hebben aan mijn waarschuwingen, ervaringen en wijsheden vaart de volgende generatie hun eigen route. Wijzer voel ik me wel, alleen jammer dat wijsheid tegenwoordig net zo snel veroudert als een smartphone.

Het is goed. Ik ben trots en dankbaar. Ik vier onze vloot die de woeste zeeën van zowel het verleden als de huidige tijd nog altijd te bedwingen hebben. Soms met woeste stroming, dilemma’s en zware aktetassen maar ook met zon, jeugdig enthousiasme en positivisme. Hoe dan ook zoals mijn oma altijd zei: moedig voorwaarts!

Arianne

De vorige column van Arianne is hier te vinden.