Een triest verhaal, een teken van onze tijd

Foto: JB Media

COLUMN - Dit onderwerp speelt formeel niet in Schiedam maar in Vlaardingen-Oost, op het terrein van DFDS. Maar de gemeentegrens is vloeiend en als je er rondkijkt, heb je niet het idee dat je van de ene stad naar de andere loopt.

Vrijdag publiceerde Schiedam24 een kort bericht. Bij DFDS was een vrachtwagen aangetroffen met in het laadruim twaalf personen, onder wie een rolstoeler. De truck had Turkse nummerborden. De bejaarden zijn allemaal gearresteerd, net als de vrachtwagenchauffeur. De hulpdiensten, lees ik, zijn massaal aanwezig. 

Ach ja, we zijn niet zo´n klein beetje beschaafd met zijn allen.

Afgelopen week zag ik op de Belg - Canvas om precies te zijn - de speelfilm Io capitano. Dat is het verhaal van twee vrienden - tieners nog - die vanuit Senegal naar het potdichte Europa proberen te reizen. Ze komen bijna om in de Sahara. Ze worden gegijzeld in Libië en tussenbeide als slaven verkocht - met zijn tweeën voor 500 dirham per stuk. Uiteindelijk bereiken ze de haven van Tripoli. Hun mensensmokkelaar leert een van de twee eerst in het café en daarna een kwartiertje aan boord in de stuurhut, hoe je met een wrakke schuit recht naar het noorden moet varen. Het laatste geluid in de film is het gebrom van een legerhelikopter die het schip in de gaten houdt als na twee zware dagen de Italiaanse kust in zicht komt. Goede afloop? Dát krijgen we niet te zien.

Ook moest ik denken aan de tv-serie over Frontex, de pan-Europese grensbewaking. Die is zonder meer schokkend. We krijgen beelden te zien van Libische struikrovers die migranten martelen. De beulen maken de opnames zelf om bij de familie van hun slachtoffers losgeld af te dwingen. Dat is in die contreien een traditie van eeuwen her. 

En de Europese Unie ondersteunt een piratenvloot, geheten de Libische kustwacht, die steeds voor nieuwe aanvoer van slachtoffers zorgt.

Dat zal wel voor het omgekeerde van de aanzuigende werking moeten doorgaan.

Wij Europese burgers kunnen daar prima mee leven, zolang het allemaal maar ver uit onze buurt blijft. Je wilt dat niet op je strand of naast je camping hebben.

Maar soms, soms gebeurt het wel voor je deur. Zoals afgelopen vrijdag bij de DFDS in Vlaardingen-Oost. Dat was een inkijkje in een werkelijkheid waar we het liefst de ogen voor sluiten.