Op weg naar de top van Alpe d'Huez (3)

INGEZONDEN - Liesbeth Kilsdonk liep gisteren de Alpe d'Huez op, om geld op te halen voor de strijd tegen kanker en mensen die kanker hebben/hadden te ondersteunen. De Schiedamse wil de tocht van ruim veertien kilometer, met 21 haarspeldbochten op wat in de Tour de France bekend werd als 'de Nederlandse berg' gaan volbrengen met vriendin Yvonne. Ze doet verslag van haar voorbereidingen, en natuurlijk ook van de klim.

(Zie ook dit eerdere verslag.)

Het startplein

Vrijdag 23.00 uur: Om half 9 vanmorgen in de eerste lift gestapt naar de start. Ik haast niet graag, maar de tocht naar beneden ging veel vlotter dan verwacht, ik was al om 10 uur op het startplein. Dus nog twee uur wachten tot we mochten starten. De vrijwilligers bleven ons maar bouillon, pannekoek, allerlei fruit etc. aanbieden. Prima verzorging! 

We vertrokken met prima weer, mooi zonnetje. Het eerste stuk is het steilste, maar eenmaal in een goede cadans gekomen liep het gewoon lekker. Na twee uur begon het wat te regenen, jammer genoeg steeds harder. De vrijwilligers, veel kouder en natter dan wij, blijven voor een goede sfeer zorgen, ook met een lekker muziekje erbij. 

In het laatste uur regende het echt hard, mijn regenjack begon op mijn rug en armen toch wat door te lekken. Zo lang we rustig doorliepen ging het prima, bij stil staan, werden we snel koud. Maar toen was de finish ook niet ver meer. In die regen waren er nog steeds diehards die ons daar applaus gaven. Het was mooi om samen met Yvonne over de finish te komen. 

Al met al is het me echt meegevallen, het was niet enorm zwaar. Wel enorm respect voor mensen die meerdere keren omhoog gaan, dat lijkt me echt heel zwaar. Er is ook genoeg afleiding onderweg: in iedere bocht veel spandoeken en ook kaarsjes van deelnemers voor hun geliefden. De deelnemers zoeken dan 'hun kaarsje' op, natuurlijk zit je af en toe met wat emotie. 

Zelf schoot ik afgelopen maandag helemaal vol toen ik het eerste spandoek zag hangen, ergens in bocht 18 of 17. Omdat er zoveel verdriet is bij zoveel mensen en omdat het je herinnert aan je eigen verlies: mijn zus overleed 31 jaar geleden aan kanker. Wat voor kans had ze nu gehad, nu de wetenschap weer zoveel verder is? We zijn al een eind op de goede weg, maar we zijn er nog lang niet. En daarom doe ik mee aan Alpe d'Huzes!