Voorpret

COLUMN - Ik kan me kinderlijk verheugen. Moeiteloos, overdadig en met een aan zenuwachtigheid grenzend enthousiasme. 

Een etentje, concert, kaartavondje met vrienden of een weekend weg. Ik kan er al dagen en soms weken op vooruit fluiten en neuriën. 

Ik vrees niet voor dingen die niet doorgaan, mensen die niet op komen dagen of gelegenheden die niet voldoen aan wat ik ervan verwacht had. Ik haal mijn schouders op. Ik heb voorafgaand al zo genoten dat niemand me dat stukje meer afneemt. Alsof het de eenvoudigste rekensom ter wereld is. Ik maak plusjes vooraf zodat er een paar minnetjes tegenover kunnen staan. 

Ik kom wel mensen tegen bij wie het anders werkt. Ergens tussen de pijn van een afgezegde verjaardag en een vakantie die instortte, is er een klein wachthuisje neergezet met zo’n hele strenge Engelse wachtmeester. Vooral niet te vroeg juichen en eerst zien dan geloven. De vreugde op afstand houdend tot het zeker is, alsof het anders verspilt zou worden aan iets dat toch niet doorgaat. Wachtend op garanties die het leven toch nooit afgeeft, en ondertussen stilletjes dagen van mogelijk geluk voorbijgaan laten gaan uit angst voor één teleurstelling die vaak met een uurtje wel weer verwerkt is. 

Soms ben je tijdens een evenement ongewild en ongevraagd deelgenoot van negativisme. Zo waren we bij een concert waar achter ons flink commentaar gegeven moest worden op de geluidskwaliteit van de zaal. Of bij een film waar uit het publiek een relaas werd gehouden over de vorige film van de regisseur en in een restaurant waar onze buur-tafelgasten werkelijk alles afkraakten wat met zoveel liefde in de keuken was klaargemaakt. 

Daar zit je dan met je positieve zin na een paar weken verheugen op wat komen zou. Wat doe je dan? 

Ik heb er een paar methodes voor ontwikkeld. De eerste is het zachtjes neuriën, net hard genoeg om het commentaar achter me te overstemmen en net niet zacht genoeg om niet als protest te gelden. De tweede is mijn meest betekenisvolle blik te richten naar de daders in de hoop dat dit in een nanoseconde alle grijs uit de ruimte doet verdwijnen en mijn kleurige verwachtingen weer ruimte krijgen. 

Want eerlijk is eerlijk: soms dringt het door. Een opmerking blijft haken en de avond kleurt een tikje donkerder. 

Naast ergernis bekruipt me ook een gevoel van medelijden. Medelijden met die mensen zonder voorpret en met mensen die pas instappen als het de zon schijnt, maar niet te fel, de temperatuur goed is maar niet te warm, en het eten goed is maar niet te duur. Stel je voor dat iets ongecontroleerd of toevallig op hen afkomt. 

Misschien is dat het geheim. Het negativisme van de ander kan ik zien als een weersomstandigheid. Je kunt er vooraf een paraplu bij opsteken, of gewoon dansen in de zomerregen en later lachend vertellen over die klagende man in het publiek. 

En als het echt eens tegenvalt sta ik nog altijd 1-0 voor.

“Maar dan heb je je al die tijd voor niks verheugd”, waarschuwt de notoire angsthaas. 

“Klopt! Voor niks!”, zeg ik dan. 

“Voorpret kost namelijk helemaal niets!“

Arianne