Waar heeft dat van nut voor nodig?

COLUMN - Na de vaste ochtendwandeling met Eddie ligt de dag als een leeg blad voor me. Een vrije dag, open voor een nuttige invulling. Liefst sluit ik de dag af als een topsporter na een goed gelopen marathon. Trots op de inspanning, op de overwinning van ‘toch doen’ op ‘geen zin’ en afgetopt met een gevoel van nut voor mijn omgeving.

Vroeger was dat makkelijk: het leven was gevuld met je kinderen die in alles afhankelijk van je waren, honderd procent. Daarnaast een druk sociaal leven gevuld met verjaardagen, vakanties, afspraken met vrienden en vriendinnen. De dagen, weken, maanden en zelfs jaren vlogen voorbij.

Het van nut zijn in het leven van de kinderen en de automatische verbondenheid van een met afspraken gevuld leven neemt af. Bij tijd en wijle bevind ik me op een evenwichtskoord balancerend boven de levensvraag wat er van en voor me overblijft. Wie heeft me nog nodig en wat bezorgt mij nog tevredenheid over mijzelf?

Ik ben niet alleen. De inhoud van je leven verandert door ouder worden, door het stoppen of veranderen van werk, moeilijke relaties, scheiden, beperkingen door ziekte of de dood van een geliefd iemand. Eén voor een al aanleiding tot bezinning en rouw. Laat staan als er meerdere van deze levensgebeurtenissen tegelijk op je afkomen.

Wie ben ik als de rollen die mij vertrouwd waren, verschuiven? Het piepende geluid van een spoorwissel heel diep van binnen. Zoekend, onmachtig onderweg in de trein van tijd die niet stopt. Soms met snerpend verdriet in een coupé van hoe het is, zwaaiend naar hoe het was of hoe je het graag had willen zien.

Wat komt? De tijd zal het leren, het spoor loopt door. Als een rups die eerst het donker en de stilte in de pop nodig heeft om daarna als vlinder te kunnen vliegen. Anders maar niet minder.

Na een bezoek aan mijn vriendin (wij vullen graag elkaars lege bladzijden) fiets ik door naar mijn snuffelwinkel. Tussen wat kledinguitverkoop kwam een kennis op me af. “Altijd al een leuke vrouw gevonden”, bedacht ik bij het zien van haar vrolijke verschijning. Ze vertelde dat ze net met pensioen was en dat ze zo genoot van mijn columns. “Wilde ik toch even tegen je zeggen”, zei ze. Ik bedankte haar en binnen no-time stonden we een half uur met elkaar te praten. Een mooi gesprek uit oprechte interesse in elkaar en opgeteld met het contact met mijn vriendin voelde het als geruststelling.

En zo fiets ik naar huis, met de wind mee en een vraag minder. Want wie had gedacht dat het nut van mijn dag zich vanzelf zou ontvouwen in twee gesprekken tussen kopjes koffie en rekken vol afgeprijsde kleding? Geen marathon, geen finishlijn, geen medaille maar een vol en warm gevoel van tevredenheid.

Thuis staat Eddie me al op te wachten, staart bengelend, blik vol verwachting. Ik ben broodnodig. Al is het maar om af en toe in een behoefte te kunnen voldoen. En dat is helemaal prima.

Arianne