Een traantje om Kjeld

COLUMN - Heeft u ook zo genoten van Kjeld Nuis gisteren? Hij is natuurlijk altijd wel een lieverdje - en ook nog een beetje ondeugend! - maar gisteren stal hij mijn hart. Als titelverdediger was hij als een kind zo blij met brons. En ik pinkte een traantje weg.

Nou ja, als een kind zo blij… Wat me ontroerde was juist de volwassen voldoening met zijn prestatie. Hij won twee Olympische Spelen achter elkaar, mocht zich acht jaar lang Olympisch kampioen noemen, en straalde na een derde plaats. 

Zo toonde hij niets van dat opgeprikte gedoe met goud, die verheerlijking van de nummer 1, die alle andere prestaties in de schaduw stelt. Uit zijn woorden - en zijn gulle lach - straalde het plezier van de wetenschap dat hij er alles aan gedaan had, dat hij zichzelf niets aan hoefde te rekenen, zich niet klein hoefde te maken. Dat hij er, net als ieder van ons, mag zijn. Ook als er twee sneller schaatsen. "Het voelde alsof ik gewonnen had."

Het mooie: zijn bewondering voor die twee stak Kjeld niet onder stoelen of banken. De beste had gewoon gewonnen. Na een eerlijke strijd. Die overwinning, dat goud, dat werd gegund. 

Dat is toch heel wat anders dan dat krampachtige geld-, uh goud tellen dat op tv en in de media wordt gedaan. Kijk naar de ‘medailleranglijst’. Een eng soort chauvinisme, waarvan ik eigenlijk dacht dat we daar als Nederlanders wel een beetje boven stonden. Alsof onze nationale eigenwaarde een op een afhangt van die medaillespiegel, en dan vooral van het aantal gouden plakken. 

Het gaat om het plezier in sport, in het met elkaar meten op het hoogste niveau. Dat is maar voor weinigen van ons weggelegd, en het is ook helemaal niet erg als we ons als simpele aardlingen vereenzelvigen met de topsporters. Maar dat moet niet zijn omdat we er onze eigenwaarde aan ontlenen, maar gewoon, uit bewondering voor de echte sport, de schoonheid, de spanning. En uit bewondering voor de mensen die die prestaties leveren. Voor Kjeld Nuis bijvoorbeeld. Chapeau Kjeld, goed gedaan. 

En als je dan zo lekker bezigbent, dan denk je nog niet aan stoppen. Hè Kjeld…