Het ondergrondse Schiedam

Auteur Parham Rahimzadeh was te gast in het tv-programma Op1

COLUMN - De verschrikkelijke moord in de Woudhoek, waarbij ook nog eens de verkeerde dodelijk werd getroffen en het leven gestolen van een negentienjarige jongen, die tragedie heeft de Schiedammers en dan vooral de wijkgenoten van het slachtoffer diep getroffen. Dat blijkt uit de bloemen in de tuin waar hij als een beest werd afgemaakt. De rouw en de eerbied van de deelnemers werd echter verstoord door twee zware knallen. Niet ver van waar de familie van het slachtoffer woont, ontploften twee zware vuurwerkbommen. Of die iets met de aanslag te maken hebben kan de politie nog niet bevestigen, maar je kunt er donder op zeggen dat dit een formeel antwoord was. Natuurlijk was er een samenhang.

Inmiddels zijn er enkele arrestaties verricht. De stellige indruk bestaat dat het noodlottige schot is gelost door een gastje van zestien.

Ook kwam er duidelijkheid over het motief. De jongen die echt ten dode was opgeschreven had van een jeugdbende vijfhonderd euro geleend. Omdat hij niet op tijd terugbetaalde werd zijn schuld tot € 10.000,- verhoogd. Kennelijk was het geduld van de uitleners op.

Hiermee kregen U en ik een glimp te zien van een Schiedam waar we geen weet van hebben, van de ondergrondse stad. Behalve als u nu en dan een lijntje coke aan de deur laat bezorgen. Dan is het echter een zeer vluchtig contact. U hebt geen idee van wat zo´n verkopertje verdient en onder welke druk hij zelf staat, voor wie en wat hij moet oppassen en dan bedoel ik niet de politie. Schiedam kent netwerken van vaak zeer jonge stadgenoten die zich overal uitstrekken tot in de klassen van het voortgezet onderwijs. Zij houden een hele economie gaande, gebaseerd op drugs. Zij beheersen hun eigen straten en wijken. Ze houden een soort orde. Dat doen ze met geweld en door het opleggen van boetes, zoals we van de week hebben gemerkt. 

Wie een dieper inzicht wil krijgen in deze verborgen werkelijkheid, kan dat vinden in een boek. En wel in de roman Arab, die terecht onderdeel uitmaakt van de tentoonstelling in het Stedelijk Museum over de geschiedenis van Schiedam. Het markeert daar onze eigen tijd. De auteur is Parham Rahimzadeh en zijn verhaal is uiterst autobiografisch. Zijn vader – vluchteling uit Iran – kwam na de eeuwwisseling in Schiedam-Noord terecht. Hij verloor zijn spaarcenten door de val van Dirk Scheringa en zijn beruchte DSB-bank. De hoofdfiguur Bassam, alter ego van Parham Rahimzadeh, neemt zijn verantwoordelijkheid en probeert het inkomen van de familie aan te vullen met handel in hash en weed. Dat kun je niet zomaar doen in Schiedam. Je moet geaccepteerd worden door een netwerk. Dan ontwikkelt zich een spannend, op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal, dat zich grotendeels afspeelt ten noorden van de snelweg, op het Schravenlant Lyceum en een beetje op het Spieringshoek. Het geeft een onthullend beeld van een gewelddadige ondergrondse stad. Even schokkend als het verhaal is het gegeven dat autoriteitsfiguren, zoals wijkactivisten, agenten van politie en docenten, absoluut geen idee hebben van wat zich afspeelt, soms letterlijk onder hun ogen.

Iedereen van de gemeente, de burgemeester voorop, zou Arab moeten lezen. Datzelfde geldt voor verenigingsbestuurders en vooral onderwijspersoneel. Gek genoeg is dit onthullende boek, dat ongeveer tegelijkertijd verscheen met 'Ik wil Leven' van Lale Gül, geen bestseller geworden. Misschien is dat omdat Arab de werkelijkheid schetst en niet de vooroordelen van de goegemeente bevestigt. 

Juist daardoor toont dit boek een schokkende werkelijkheid. Ik denk zelf dat zoveel Schiedammers en dan met name Schiedammers die er toe doen, het boek niet dúrven lezen. Zij kunnen die werkelijkheid niet aan omdat zij weigeren te geloven dat het er in onze stad en in heel Nederland zó aan toe gaat.

Narco-staat, narco-stad.

Wie wil, lees ook dit artikel.