Leeftijd

COLUMN - Gisteren was ik jarig. Hetzelfde jaarlijkse ritueel. Al sinds ik me kan herinneren sluit ik in een periode van twee weken een estafette van vijf verjaardagen af. Mijn kleinzoon, ex-man, zoon, echtgenoot en tenslotte ikzelf. Toch is dit jaar net even meer bijzonder. Mijn man viert zijn zeventigste levensjaar en dat is toch een moment om even iets bewuster bij stil te staan. 

De afgelopen week hoorde ik het hem al een paar keer hardop uitproberen, proevend op de tong: 'Tjeetje, zeventig'. 'Gek hè? Zeventig!' En natuurlijk: 'Ik voél me helemaal geen zeventig'.

Alle clichés mochten schaamteloos van stal. Van 'je bent zo oud als je je voelt' tot 'zeventig is het nieuwe vijftig'. We omarmen die tegeltjeswijsheden dankbaar, zolang ze maar fungeren als een rookgordijn om de realiteit te ontwijken. Want wat is leeftijd eigenlijk? Het zijn seconden, uren, weken, jaren herinneringen en groei gevangen in een getal, en ik heb er nooit een snars van begrepen. 

Hoe het kan dat mijn zelfbeeld niet synchroon loopt met mijn beeld van iemand die mijn leeftijd heeft? En dat mijn kinderen de leeftijd hebben bereikt die ik in mijn hoofd bijna zelf nog ben? 

Ik heb al heel wat trucs verzonnen om die paradox kloppend te krijgen. 'Ik word niet oud, mijn kinderen worden gewoon zo groot', zeg ik dan. Maar de waarheid is dat de tijd een sinkhole is waar generaties in verdwijnen. De verbazing daarover overvalt me nog met de regelmaat van een tikkende klok.

Zaterdagochtend, de dag van het feest, zit het weer gelukkig mee. De parasol staat uit en het schaduwdoek doet zijn werk. De koffie klaar in een pot, het drinken en de glazen staan grijpklaar buiten, het gebak en de sushi opgehaald en dan is het voorbereidend werk eigenlijk klaar. 

Mijn familie en gezin druppelen binnen en een licht gevoel van ontheemding neemt mij gevangen. Als de regelaar in mij geen taak meer heeft, moet ik op zoek naar een andere ‘ik’.  Al de rollen die ik in mijn leven vervul schreeuwen tegelijk om aandacht. De vrouw van, (schoon)moeder, dochter, tante, oma, zus, schoonzus. Voor iedereen wil ik het goed doen en ik wil iedereen aandacht geven. 

Ik schuif aan bij een gesprek tussen zus en schoonzoon, vang een flard op van het gesprek tussen moeder en kleinkind en registreer een liefdevolle lach tussen man en dochter en concludeer tevreden dat iedereen zich met elkaar vermaakt. 

Om 14.00 uur geven de gasten gehoor aan het in de uitnodiging aangekondigde verzoek om op dat tijdstip de rust in huis terug te laten keren.  Aan het eind van de middag staat het tweede deel van het IDDF-festival op de planning en de lichamen zijn weliswaar jong van geest maar moeten na het geweldige eerste deel van gisteren weer even opladen. We hebben al grote namen gezien en vandaag nog tegoed. Daarvan zijn Direct, Chef Special en vooral Davina Michel bij ons favoriet. 
Eenmaal aangekomen genieten we van de concerten, de goed verzorgde catering en aanwezige vrienden en kennissen. Knap hoe je een festival met zoveel bezoekers kunt laten voelen als een groot wijkfeest. Ik heb bewondering voor de organisatie terwijl ik me afvraag hoe moe die mensen wel niet moeten zijn als mijn energie al op is na een feestje thuis! We zakken samen in twee net vrijgekomen strandstoelen, genieten van elkaar en het uitzicht op het vrolijke publiek. Mijn conclusie? 

Leeftijd is leef-tijd! Ik kijk Hans aan en moet mijn stem verheffen om boven het festivalgeluid uit te komen: “SCHAT, HET KOST WAT ZO’N FEESTJE MAAR DAN HEB JE OOK WAT HE? JE WORDT TENSLOTTE MAAR ÉÉN KEER ZEVENTIG!” “ Hij lacht en grapt terug: “ Je hoeft niet zo te schreeuwen hoor, ik ben nog niet doof!”

Arianne