Regenboogonzin

COLUMN - Normaal gesproken hou ik er niet van om in herhaling te vallen. Onnodig en te makkelijk vaak ook. Maar met het (opnieuw!) oplaaiende onbegrip en geweld tegen de homoseksuele gemeenschap, voel ik mij hiertoe toch genoodzaakt. De wereld hangt nog altijd van onbegrip en haat aan elkaar. Met Orlando als voorlopig dieptepunt.

Ik snap er geen sikkepit van.

Ik.

Snap.

Het.

Niet.

Maar goed, om deze reden wil ik graag een stukje recyclen. Een oude column van mij, die ik in oktober 2015 plaatste op mijn eigen blogsite. Over dat rare regenboogzebrapad in Schiedam Centrum. Ik herhaal hem hier. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En nodig is blijkbaar, want we zijn er nog lang niet helaas…..




17 oktober 2015

Sinds kort hebben wij in Schiedam een regenboogzebrapad. Ik herhaal, een regenboogzebrapad. Los van het feit dat het een fantastisch scrabblewoord is, dekken deze zes lettergrepen ook wel de lading.

Het is een zebrapad in regenboogkleuren. Dus.

De onthulling van het zebrapad vond plaats op 11 oktober, niet toevallig ook de nationale Coming-Out Day. Een dag die in het leven is geroepen om de sociale acceptatie van homo's en lesbiennes te bevorderen. In het verlengde daarvan werd dus het regenboogpad onthuld. Dit zebrapad is (ik citeer) 'een wereldwijd initiatief om de emancipatie van homo's, lesbiënnes, biseksuelen en transgenders kracht bij te zetten'.

Mijn eerste reactie was 'WTF'? Hoe kan een dergelijk My-little-ponypad hier een bijdrage aan leveren dan? Wat een enorme jaren '80 statement. Toen we ook nog dachten dat we met het plakken van neutronenbommenstickers (ook zo'n fantastisch scrabblewoord) de wereld konden redden. Mijn tweede reactie? Wat achterlijk dat dit soort zaken blijkbaar nog steeds nodig zijn.

Ik ben echt niet zo naïef om te denken dat 'alles wat afwijkt van een ongeschreven norm' anno 2015 volledig sociaal geaccepteerd is. Maar ik geloof ook niet dat het op straat kalken van een regenboog bijdraagt aan die sociale acceptatie. Sterker nog, het bevestigt eigenlijk de hokjesgeest die in Nederland rondwaart. Homo's zijn roze, hetero's grijze muizen en alles wat er tussen in zit valt onder de noemer regenboog. Zo werkt het natuurlijk niet.

Het accepteren van anderen die niet voldoen aan andermans norm begint volgens mij bij begrip. Pas wanneer je de moeite neemt je in de ander te verplaatsen (bijvoorbeeld doordat je 'noodgedwongen' hiermee te maken krijgt in je omgeving), besef je dat 'de norm' die je hanteert helemaal niet bestaat. Behalve dan in jouw hoofd. Pas als je iemand echt leert kennen, leer je dat er geen hokjes zijn, maar mensen. Mensen met ieder voor zich hun eigen tekortkomingen, pluspunten, talenten en eigenaardigheden.

Iedereen mag er zijn. Moet mogen zijn. Punt. Er is geen goed, er is geen fout. Er is alleen gebrek aan inlevingsvermogen, respect en begrip. Noem het angst. Noem het onwetendheid. Noem het wat je wil, maar dat los je niet op met een regenboog. Nee, ik was in eerste instantie geen fan van deze plakkaatverfbocht.

'Was', inderdaad. Gisteren fietste ik door het centrum van Schiedam en nam de kleurrijke bocht (die strategisch symbolisch op het Land van Belofte ligt) en mijn dochter van acht kirde van plezier. "Kijk nou mam, hoe gezellig! Al die leuke kleurtjes maken de straat zoveel leuker!" En haar ogenschijnlijk onschuldige woorden, maakten dat het kwartje viel.

Damn, waar ik in eerste instantie nogal opstandig reageerde op dat "onbenullige" pad, had mijn dochter het gewoon wel in één keer door. Zag zij de diepere laag tussen de lagen. De regenboogstroken op de grond liepen dwars door de eenheidsworst aan klinkers en bakstenen. En gaven kleur aan het straatbeeld. Omdat ze nét even anders waren terwijl ze er toch gewoon bij horen.

Wauw. Wat een statement. Ik neem alles terug.