Een hoop heisa om niks

COLUMN - Ik herinner me die bijeenkomst nog in de Aleidazaal. De publieke tribune was afgeladen vol met verontwaardigde burgers die de hele vergadering lang zachtjes tegen elkaar hun vreselijk lot beklaagden. Hadden ze net geïnvesteerd in een nieuwbouwwoning, bracht de gemeente de waarde van hun woning in een vrije val. Hadden zij zich teruggetrokken in een bolwerk van burgerdom, netheid en veiligheid tussen de spoorlijn en een brede singel, toverden die ambtenaren in de toren op het Stadserf, die geen van allen in Schiedam wonen maar zich na werktijd zo snel mogelijk naar het station haasten, toveren deze dwingelanden de oude school naast hun rijtjeshuizen op de Willem Passtoorsstraat om tot een tijdelijk verblijf voor statushouders. Ze kregen vluchtelingen naast zich. Nou, laat Engering maar komen met zijn dievenklauwen, zijn camera’s en zijn pensloten. Ben je eindelijk uit de gribus ontsnapt, krijg je dit.

Ik zag de mensen na afloop van de bijeenkomst woedend wegbenen, een cynisch 'bedankt, gemeente' op de lippen, want een raadsmeerderheid steunde het college en de statushouders kwamen toch.

De gemeente pakte het voorzichtig aan. Ambtenaren kwamen op huisbezoek bij de wijkbewoners van het buurtje tussen de spoorweg, de Van Haarenlaan en de Parkweg om uit te leggen wat er allemaal stond te gebeuren. Er werden informatieve bijeenkomsten belegd waar buitenstaanders niet welkom waren. Je mocht er allleen maar in als je in het buurtje woonde en een uitnodiging in de bus kreeg. Er ontstond stilte in de kwestie. De statushouders – vluchtelingen met een vergunning om in ons land te blijven – kwamen. Je merkte er niks van toen de uitlopers van wat Wilders een tsunami blijft noemen, de wijk raakten. Het bleek dat er tal van vrijwilligers waren die de nieuwkomers op de Willem Passtoorsstraat wegwijs wilden maken in hun nieuwe woonplaats. Vanuit de tram kon je zien hoe de projectontwikkelaar de finishing touch aanbracht aan de nieuwbouwwoningen. Het ging allemaal een beetje lijken op de dure straten in het westen, tussen de Stadhouderslaan en de B.K.-laan. Nee, een ghetto werd het niet. Integendeel.

En nu nog geen twee jaar na al die commotie, krijgen de bewoners weer een brief van de gemeente. Het opvangcentrum gaat dicht. Het is niet meer nodig. Het aantal statushouders dat Schiedam toegewezen krijgt, blijkt veel lager dan was gedacht. Dat komt omdat de vluchtelingenstroom voor een belangrijk deel is opgedroogd. Dat heeft ook een beetje te maken met het feit dat de Libische vrienden van de EU vluchtelingen op de slavenmarkt verkopen nog voordat zij de kust van de Middellandse Zee bereiken, maar een kniesoor die daarop let. Toch?

Hoe dan ook, de afloop van deze zaak laat zien dat al die heisa van nog maar zo kort geleden voor niks was. Mensen hadden de oren laten hangen naar volksmenners, die voor hun eigen baantje haat, angst en paranoia zaaiden. Daarna jutten ze elkaar op tot een hoge graad van emotionaliteit. Maar er was niks aan de hand. Er bleef niks aan de hand. En over nog een paar maanden is vergeten dat in die oude school ooit statushouders zaten. Het westelijk deel van de Rijnmond kan er wel een daklozenopvang bij gebruiken, zeker nu de koude wintermaanden voor de deur staan. Dat lijkt me een mooie bestemming. Er wordt immers altijd gezegd dat die buitenlanders alles krijgen, maar onze eigen mensen niks. De buurt zal dat ongetwijfeld een welkome invulling vinden van een school die toch al voor opvang van ontheemden was ingericht.