Elegance sluit, na 65 jaar en duizenden gekapte koppies

Het team van Elegance, met Marian Bode in het midden, en Ingrid Tuitel rechts

SCHIEDAM - Schiedam krijgt in 2026 te maken met een nieuwe haarmode, weten de dames van Elegance op de Parkweg nu al te melden: “Ja, we gaan een hoop staartjes zien”, zegt Ingrid Tuitel lachend. Elegance gaat sluiten, en niet als enige kapperszaak in Schiedam. Voor de inwoners betekent dat zoeken naar een nieuwe kapper. En tot die tijd misschien het lange haar maar op een staartje doen.

Honderden klanten kent Elegance. Dames en heren. Dat krijgt je, als je al 65 jaar met liefde je vak uitoefent, op dezelfde plek. De schoonmoeder van Marian Bode begon in 1960, Nieuwland was nog een grote bouwput, de kapsalon aan de Parkweg. Haar zoon Herman stapte vijftien jaar later in, samen met Marian, die haar schoondochter werd. Ze gingen nota bene wonen in de bedrijfswoning achter de kapperszaak.

“De kappersschool deden we. Een dag in de week naar school, de andere dagen in de praktijk leerde je het vak”,vertelt Bode. Slechts een paar jaar later volgde Tuitel, die nu 45 jaar in de zaak staat. 

Samen met hun twee collega’s Joyce en Danisha - ook al 24 en tien jaar bij Elegance - staan Marian en Ingrid nu in de zaak, die vijf dagen in de week open is. Nog tot 31 december, dan sluit de zaak, definitief.

Dat is geen besluit dat Marian Bode makkelijk nam. Maar nu het besluit genomen is, lucht het toch een soort van op. Het wordt haar te veel. Niet het kappen: de hele dag op haar benen, de continue stroom klanten weer van een mooi kapsel voorzien. Dat gaat de 66-jarige goed af en doet ze nu nog drie dagen in de week.

Nee, het is de administratie, de website, de boekhouding die haar tegenstaat. “Ik heb gewoon een Nokia. Mailen doe ik niet. Mijn zoon helpt me met veel, maar ik word gewoon beroerd van al het regelwerk dat er bij komt kijken.”

En daar komt nog bij: in augustus afgelopen jaar overleed haar Herman, na lang ziek te zijn geweest. Emotioneel loopt het een beetje over bij Marian Bode. “Als de zaak dicht is, dan kan ik ook eindelijk echt gaan rouwen.”

2024 noemt ze een rampjaar, want behalve de ziekte en het overlijden van haar man, werd het jaar ook getekend door wateroverlast. Dat gebeurde nota bene vijf keer, waarvan de laatste keer het ergst was. “Op 11 januari 2024 stond het hier zo ver onder water”, wijst ze, naar een plek boven enkelhoogte op een pilaar in de zaak. Boven de kapsalon werd grootscheeps gerenoveerd aan een van de drie zogenaamde Wiltonflats, en de werkmensen hadden vergeten de hoofdkranen dicht te draaien. “Toen het ging dooien na een periode van vorst, werd het hier nat.” De plafonds kwamen naar beneden. “Ik ben er door de politie bijgehaald.” 

In de periode daarna was het hard werken op vele fronten: de zaak moest weer hersteld, maar thuis lag een ernstig zieke. Dan leer je je pappenheimers kennen. Wat Marian Bode eigenlijk al wist: ze kon bouwen op haar meiden. “Ze zijn allemaal als leerlingen bij ons gekomen en blijven hangen. Ik heb nooit hoeven zoeken naar personeel.” Nu zijn ze met vier kapsters, maar in de hoogtedagen van de zaak waren dat er wel tien. Het is dan ook een ruime salon. 

Maar als de nood hoog is, leer je je vrienden kennen. “Als ik hier om zeven uur moest zijn om keuzes te maken bij het leggen van een nieuwe vloer, dan zaten de meiden bij Herman.” De zaak werd overigens pas eind mei heropend - die tijd hadden de droogmachines nodig om hun werk te doen. 

“Ja, we hebben hier lief en leed gedeeld. Eigenlijk zijn we familie”, zegt Marian Bode. Ingrid Tuitel spreekt haar niet tegen. “Ik ben geen baas; we moeten het met elkaar doen”, zegt Bode. 

En zo is er gebuffeld, afgelopen tijd. Het werd duidelijk dat er geen koper voor de zaak te vinden was. “Ja, ik heb genoeg aanbiedingen gehad om het personeel over te nemen. Overal zitten ze om mensen verlegen. Dat wist ik echt niet, wij hebben als leerbedrijf nooit naar mensen hoeven zoeken.” Maar nu wil het rare toeval dat haar drie werknemers niet verder willen in de kapsalon. “Ik ben 62, ik ga wat anders doen”, vertelt Tuitel. Haar twee collega’s zien een overstap naar de kinderopvang zitten.

Maar zo maar de deur op een dag dichtdoen, dat is er niet bij. Enkele maanden geleden informeerde Marian haar drie werknemers/familieleden dat ze de zaak wilde gaan sluiten. Maar pas vijf weken geleden kreeg ze van het UWV uitsluitsel dat het akkoord is met de transactievergoedingen aan de werknemers. Dat bood haar en het medewerksters zekerheid.

Nu begint het meedenken met klanten waar zij komend jaar terecht kunnen, maar makkelijk is dat niet. Want veel kapsalons zijn al gestopt de afgelopen jaren: Haarimport is er niet meer, en Schilperoort in de Groenelaan sloot de deuren, en Mary op de Dam, en ook de Hoogstraat nog eentje, sommen de dames op. Een ‘haarmodezaak’ als Elegance, die 65 jaar lang de Schiedammers knipt, dat zal niet vaak meer voor gaan komen.

Marian Bode wandelt nu al veel, en dat gaat ze misschien nog wel meer doen. “Lekker de polder in.” Om de zinnen te verzetten, en de chaos in het koppie wat tot rust te laten komen. Het is haar gegund.

Maar eerst nog even een paar weken door, de mensen naar de feestdagen helpen, mooi het jaar uit. “Het is toch een prachtige zaak. En de hele dag mensen. Het is toch zonde dat die dicht gaat…”