In liefdevolle herinnering: Piet Nettenbreijer

Piet Nettenbreijer: 'Wil je wat van me drinken?; Foto: Facebook

IN MEMORIAM - Piet, wat flik je me nou?

Jij hoort niet dood te gaan. Jij moet blijven. Vandaag, morgen, altijd. Ik herhaal: altijd.

Een maand of wat geleden kwam ik je voor het laatst tegen. Ik begroette je en verwachtte die stevige klauwen van je. Maar je leek me niet te kennen. Je groette me uit beleefdheid. Nou had ik dat wel vaker bij je: je zei gedag, ik twijfelde of je me herkende, maar daarna volgde altijd die grote, brede glimlach. Die kwam nu niet.

Je lieve vriendin vertelde dat er alzheimer was geconstateerd. Verdomme Piet, niet bij jou. Niet nu je eindelijk de liefde van je leven had gevonden. Niet nu ze lekker bij je in de flat kwam wonen en jullie samen van terrasje naar terrasje gingen. Geen alcohol voor Piet, want gezellig was je toch wel. En een standaard zin was: 'Wil je wat te drinken van mij?'

Piet kende iedereen en iedereen kende Piet. In de Gorzen had je tientallen koffieadresjes. Je sprak iedereen aan, het liefst vrouwen, want die zag Piet, ondanks zijn oogsterkte, nog heel goed. En allemaal deden ze aardig terug. Een enkeling maakte misbruik van je goedheid, en daar had je een prachtige standaardbenaming voor: 'zeikwijven, willen alleen maar geld!'

En toch las ik vanochtend dat je er, op 75-jarige leeftijd, niet meer bent.

Een mooie vent. Een hart van goud. Iemand die honderduit kon vertellen over zijn twintigduizend cd’s, zijn cd-rekken die hij wilde laten bouwen, zijn fotostudio met die mooie meiden, gevolgd door een gulzige glimlach, en al die andere verhalen. Wij hoorden ze allemaal aan. Iedereen wist dat de aantallen soms wat overdreven waren, maar dat deed je niet uit bedrog of opschepperij. Je wist het gewoon niet precies, en dan zei je maar wat. Want iemand moest toch praten. En dat deed jij graag. Veel ook.

Het doet me verdriet dat je soms werd weggezet als Malle Pietje. Maar geloof me: er was geen betere verkoper of handelaar dan Piet. Als Piet iets aan je wilde verkopen, moest je echt op je hoede zijn. Daar was je zó goed in. Vooral in het verbinden van de juiste mensen.

En zo moet je herinnerd worden: als een verbinder.

Ik denk niet dat ik het je ooit gezegd heb, maar ik hou van je. Geen verleden tijd, ook al ben je er niet meer. Je bent, samen met Koos, een van de mooiste kerels die ik gekend heb.

Wat zou Schiedam mooi worden als er wat meer mensen ‘Piet’ zouden willen zijn… Als is het maar voor één dag, en dag erop ‘Koos’. Dromen mag, dromen moet, anders hebben we niets meer om voor te leven…