Jonge spelers zetten in week Opstokerij neer

SCHIEDAM - “Met Linda Berghoek, recherche Schiedam. Kunt u voor mij nazoeken…” Samen met collega Kees Weerman maakt de politievrouw zich druk om een moord die is gepleegd. En terwijl zij zich de hersens kraken om alle opties uit te pluizen, gaat de telefoon: een jonge vrouw is aangevallen. Eropaf! 

“Let op”, zegt Maartje van de Wetering. “Als je de telefoon opneemt geef je antwoord, dan luister je en dan kun je je even omdraaien en weglopen.” Zij weet waarover ze het heeft. Als inspecteur van politie in Flikken Rotterdam kent ze de kneepjes, de gebaren, de timing die horen bij een detective. 

De Sodafabriek bruist deze week. Van de activiteit. Enkele tientallen spelers van de Jonge Stokerij bereiden zich voor op hun tweedaags theaterfestival De Opstokerij. 

De groep acteurs die de politieserie spelen is misschien wel de grootste. Ze hebben ook zeven scènes te doen, dus dat is aanpoten. Het moment dat de aanval op de dame wordt gemeld is de derde van de zeven. Van de Wetering heeft zelf een script meegenomen, dat hoeft niet meer verzonnen te worden - tenslotte wil een detective een duidelijke plot, dat verzin je niet zo snel, legt de actrice uit. “Maar al spelende komen de acteurs zelf met voorstellen over hoe te doen, en ook al begonnen ze over een fout die in mijn script zat.” Nadat zij het script had uitgedeeld, zat het er bij de meesten na en uurtje al ‘in’, aldus de Flikken-acteur verbaasd.

“Kom op jongens, die scène doen we nog eens.” De ene acteur lijkt meer ervaring te hebben dan de ander. “Hoe vind je dat het gaat?” “Slecht”, stelt de acteur die de brute aanvaller speelt. Hij beseft dat hij nog wat naturel mist, als agressieve ‘bad guy’.

“Kunnen we zo maar een moord naspelen?”, had Van de Wetering zich afgevraagd. De acteurs zijn soms ook wel erg jong. Drie waren er daarom zelf aan een alternatief stuk begonnen, dat vooral gaat over irritante zussen die je van je huiswerk houden en je telefoon willen jatten. Teun van den Elzen had hen gevraagd naar wat ze ‘stom’ vonden. Want irritatie zorgt ook voor creativiteit. “Als de woede er is, komen de grappen vanzelf.” Van den Elzen is immers cabaretier en weet hoe humor en werkelijkheid zich het best verhouden om indruk te maken. Wat dat betreft is de week ook voor hem een feest: “Ze zijn zo creatief. Er was al een groepje dat maandag, toen het nieuws er nog maar nauwelijks was, een rap over Mark Rutte had gemaakt.” 

Of die de voorstelling van het weekend haalt is nog maar zeer de vraag. Een verhaal over de ellende van een vakantie met het vliegtuig op kan leveren, doet dat waarschijnlijk wel. Als een volleerde stand-up comedian neemt de jongeman zijn gehoor mee op reis. Bij het cabaret of stand-up comedie is er geen script, geen draaiboek maar groeit de voorstelling dezer dagen. Net als bij de musicalgroep. “We gaan geen Grease doen”, had Dominique de Bont bedacht. “Maar we doen het toch, dit is wat ze wilden.” De Bont werd zelf ‘bekend-van-tv’ door haar deelname aan Op zoek naar… Sandy, inderdaad, Olivia van Grease. 

Ze geeft de dames opdracht om zich even voor te bereiden op een presentatie zodadelijk. De verschillen tussen de musicalsterren in de dop toont zich direct. De een wil vooral zingen, de ander dansen. De een brengt zijn ideeën met verve, de ander antwoordt, gevraagd naar de bewegingen voor de dans die ze zou voorbereiden, dat ze nog niet zo veel heeft, maar dat ‘we dit kunnen doen, en dan zo, en daarna…’. Zo komt ieder aan bod, op zijn of haar eigen manier.

Dat moet zaterdag en zondag drie routes opleveren, die het publiek leiden door het superspannende pand met zijn vele hoekjes en opmerkelijke inhoud.