Wat je ziet ben je zelf

COLUMN - Ik kom ze steeds vaker tegen. De ‘ik heb het helemaal gemaakt’-selfmade man. 
Kin omhoog, goed gekleed, haren strak gekapt of juist ‘ik kan het hebben’-nonchalant opgeknoopt. 

Onaangekondigd verschijnt hij. 

Op een terrasje, waar hij met zijn dunne, hoogblonde, gebruinde, opgespoten vriendin oesters, sushi en de wijnkaart bestelt. 

Op de camping, gekleed in korte merkbroek en merkpolo in het duurste huis waar de vooral grote auto zonder empathie voor de medemens een half uur stationair blijft draaien. 

En niet te vergeten op de sociale media waar dit fenomeen een lagere gemiddelde leeftijd heeft dan ik in real-life tegenkom. Hier bieden zij hun methodes aan om net zo succesvol en rijk te worden als zij en het levenslange geluk krijg je er als bonus bij. 

Zolang men niet in mijn ruimte en aan mijn liefdes komt is er niet veel aan de hand. 
Toch reageert mijn lichaam meteen bij het aanschouwen van deze ruimte innemende wezens. Ik trek onbewust mijn wenkbrauwen op, duw mijn kin iets naar achter en mijn mondhoeken iets omlaag. 

Mijn gevoeligheid voor ‘minder’ gezien te worden en ‘niet goed genoeg’ te zijn, wordt in deze situaties als met een kwastje gekieteld, en niet reageren is geen optie. Ik voel me op afstand gezet en voel hun minderwaardig oordeel als een windvlaag mijn kant op waaien. 

Soms wordt die gevoeligheid getriggerd. Bij het zien van en luisteren naar ‘Gabriella’s song’ uit de film ‘As it is in heaven’ kun je me opvegen: 'Mijn vertrouwen was eindeloos' en 'Ik wil voelen dat ik leef in de wetenschap dat ik goed genoeg ben geweest'. Naar mijn mening een film die iedereen gezien moet hebben en een lied waarin menigeen zich zal herkennen. 

Niet veel mensen kennen het deel van me waarin een kwetsbaar vogeltje huist. Als ik geraakt word vlieg ik graag fysiek of in gedachten weg naar daar waar van me gehouden wordt en ik me veilig voel. Maar in dit vogeltje huist ook kennis, zelfrespect, positiviteit, creativiteit en enthousiasme en liefde voor het leven zelf en mijn omgeving. Al snel een beetje arrogant hè? Dat laatste? Iets om over na te denken.

Maar eerlijk is eerlijk: ik moet mijn oordeel over de zogenaamde selfmade-man herzien. Niets is wat het lijkt.

De opgespoten vriendin bleek een zeur, sacherijnig en een ontevreden ‘beauty’.

De jonge goed gekamde succesvolle boys met succesformules zijn zo druk op de socials en het geven van ‘masterclasses’ dat er bijna geen leven naast kan bestaan. 

En de man in zijn dure Porsche bleek bij uitstappen de flap met het merk, de maat en de wasvoorschriften van zijn merkbroek uit zijn kont hebben hangen. ‘Het zijn net mensen’ denk ik bij mijzelf en mijn mondhoeken veranderen van smalend hangend naar vrolijk lachend. 

Thuisgekomen uit mijn werk maak ik een plan voor het eten. Er ontbreekt nog het een en ander dus een bezoekje aan winkelcentrum Spaland is onvermijdelijk. Geen zin, toch doen. 
“Mam kom eens!” Mijn dochter roept me terug vanuit de gang naar de keuken. 

Ik wilde net weggaan. 

“Hoezo dan? Wat is er?”, zeg ik onterecht geïrriteerd. 
“Je labeltje hangt uit je trui mam.”

In gedachten hoor ik zachtjes een Porsche stationair draaien en mijn mondhoeken schuiven dit keer als vanzelf omhoog.

Arianne