Er zijn dagen dat ik het niet meer weet

De keren dat ik mijn laptop openklapte en weer dichtdeed, zijn inmiddels ontelbaar geworden. Wat valt er nog te bloggen in een jaar als 2016? Waarin de wereld steeds een stukje verder kapot lijkt te gaan?

Wie zit er te wachten op mijn mening als ik zelf af en toe niet eens meer weet wat die mening is? Sowieso één van de gevaarlijkste dingen tegenwoordig om te hebben, een mening. Een land vol hokjes staat op je wachten om je lekker overzichtelijk ergens in te duwen. Want nuanceren en relativeren…dat zijn helaas uitstervende werkwoorden.

Op mijn Facebookpagina dicht ik nog wel eens iets van me af, dat voelt op dat moment het beste. Want erover schrijven…dat kan ik haast niet meer.

Want er zijn dagen dat ik het echt niet meer begrijp.

Waarom doen mensen elkaar toch zulke verschrikkelijke dingen aan?

En waarom wordt er om het hardst gehuild bij terreuracties in ‘ons’ veilige Europa, maar wordt er door sommigen in dezelfde week gejuicht om het verdrinken van een honderdtal vluchtelingen op zee. Wat maakte hen minder mens?

En wat maakte die mannen, vrouwen en kinderen op de boulevard minder mens in de ogen van de 31-jarige man die hen doodreed?

Waarom zijn er überhaupt mensen die denken in ‘beter dan’ en ‘superieur’?

Waarom wordt er alleen nog maar geschreeuwd? Waarom wordt er niet meer geluisterd?

Waarom lijkt het alsof de aarde opgedeeld is in zwart en in wit en er geen enkele nuance grijs meer bestaat?

Er zijn dagen dat ik me nog wel eens boos maak.

Als ik iets geleerd heb afgelopen jaren, dan is het wel leren vloeken.

Maar mijn ‘godverdommes’ dekken de lading niet meer als ik zie hoe er een kinderlijkje aanspoelt aan de kust. Of als ik mannen en vrouwen in paniek zie wegvluchten van een bomaanslag, om het even waar.

Boos ook op mezelf, als ik mij erop betrap soms ook niet meer objectief te kunnen zijn. Beeldvorming is zo gevaarlijk en voor je het weet word je meegesleept.

Er zijn dagen dat ik spijt heb.

Spijt, zoals elke ouder dat gevoel wel eens bekruipt. Wat doe ik mijn meiden aan?

Waarom ben ik ooit aan kinderen begonnen, in welke wereld laat ik ze straks achter?

Tegelijkertijd direct weer spijt van deze gedachte, want er wordt van mij verwacht dat ik ze troost, bescherm en toefluister ‘dat alles wel goed zal komen’. Zelfs, als ik daar niet altijd even goed in geloof. Ik hoop maar dat ze dat niet merken.

Iets wat ik veel hoor de laatste tijd is ‘hoe leg je een aanslag uit aan kinderen’. Leg het eerst maar eens uit aan mij, denk ik dan. Want snappen doe ik het nog altijd niet.

Er zijn dagen dat ik jaloers ben.

Met oogkleppen op lopen, relativeren, je afsluiten van de rest van de wereld. Ik vind het lastig in tijden als deze, ik wou dat ik het kon.

Ik begrijp dan ook best dat veel mensen zich verliezen in een virtual reality game als Pokémon Go. De virtuele wereld is wat dat betreft zoveel eenvoudiger te behappen. En het leidt zo lekker af van die donkere, nare werkelijkheid. Ik wou dat ik het kon, echt waar.

Wat dat betreft hoop ik dat er na de zomer zoveel mogelijk ‘rommel’ op televisie komt. Klinkt gek, maar een serie als Boer zoek vrouw kan ik nu echt wel gebruiken. Gewoon, omdat ik dan niet door het andere raam hoef te kijken. Noem het negeren, kop in het zand steken. Ik noem het liever afleiding.

Er zijn dagen dat ik bang ben, heel bang.

Voor alles wat nog komen gaat.

Voor de toekomst van mijn kinderen.

Voor de verruwing van de samenleving.

Voor het uitsterven van mededogen en medeleven.

Maar vooral ook bang dat ik er aan gewend ga raken. Afstomp. En daarmee bijdraag aan het probleem, het ontbreken van compassie, van medemenselijkheid.

Bang voor het leven. Maar we moeten door. Ik weet alleen even niet zo goed hoe.