Kunstenaars brengen een ode aan de stip

Extra wandeling uitgeSTIPpeld  

SCHIEDAM – Wegens succes herhaald. Zaterdag om twee uur houdt KunstWerkt voor de tweede keer de wandeling ‘Uitgestippeld’. Het is een verkenning van Schiedam-Centrum gecombineerd met een zoektocht naar onverwachte plekken met een stip. 
Gids is beeldend kunstenaar Willem van Hest en de aanleiding is de tentoonstelling ‘Ode aan de stip’ bij Ruimte in Beweging aan de Boterstraat 81.  

Kunstenaars brengen een ode aan de stip  

SCHIEDAM – Zondag is alweer de finissage van ‘Ode aan de stip’, een olijke tentoonstelling bij Ruimte in Beweging aan de Boterstraat 81. Een finissage is op verschillende manieren uit het Frans te vertalen: afwerking, eindbewerking, finish. Het is kortom het ‘uitpoetsen’ van de expositie, waarvoor twaalf kunstenaars zich lieten inspireren door het fenomeen stip.  

‘Ode aan de stip’ is een tentoonstelling met sterke filosofische trekjes. Een stip kan nietig klein zijn, maar in zijn wiskundige betekenis kan het ook een symbool zijn van het onbegrensde universum. Centraal in de expositieruimte ligt een voetbal op de middenstip. Het is een kunstwerk van Saskia van Herwijnen en Gerrit van Schuppen, die onder de naam SAGE meer maken dan bijzondere gedichten. SAGE parodieerde ook met de rode stip, die in galeries vaak wordt geplakt bij verkochte kunstwerken.  

“Zowat alle kunstwerken zijn nieuw”, zegt Fenneke Hordijk. “Alle kunstwerken zijn speciaal voor deze tentoonstelling vervaardigd.” Elf kunstenaars reageerden op haar oproepje. Fenneke is curator van de tentoonstelling en exposeert zelf ook, met getekende wandelingen door het leven. De wandelpaden zijn als mierenpaden zo klein en bestaan uit… stippels.
Meestal maakt Fenneke Hordijk grover werk, waarop ze steden laat ‘vervagen’, maar ze vond het heerlijk om als een oude Griek met atomisch kleine deeltjes bezig te zijn. Op een andere plek in de expositieruimte knipoogt Willem van Hest ook naar de oude Grieken met stipachtige lichamen in een ‘leeg’ heelal.  

Annemarie van Ulden maakte kleine wereldjes: elk aardbolletje is een stip. José Dohmen maakte met haar stippen een soort braille, die we al ziende kunnen lezen door voorbij het zichtbare te kijken, meditatief bijna. Pauline Tonkens liet het toeval bepalen waar haar stippen werden geplaatst. Frans de Winter noemde zijn rode stip Blood Flower.

Ad Timmermans refereert met zijn werk aan het pointillisme van Georges-Pierre Seurat (1859-1891), een van de grondleggers van het neo-impressionisme. Georges Seurat is maar 31 jaar geworden, maar hij heeft in zijn korte leven miljoenen stippen geschilderd in de meest uiteenlopende afbeeldingen. En zoals Ad Timmermans iets met Seurat doet, zo liet Jan van Dorp zich inspireren door de Japanse prentkunstenaar Katsushika Hokusai (1760-1849). Deze sprak al vroeg de wens uit dat hij ooit, op hoge leeftijd, in iedere stip en in elke lijn een nieuwe wereld kon zien.  

De lichtinstallatie van Aldo Hoeben ziet er steeds anders uit, al naar gelang de beweging die de toeschouwer in de lichtstip maakt. Aldo Hoeben streeft naar interactie tussen zijn werk en de emotie van degene die ernaar kijkt en erin acteert.
Karin van As en Inge Hoefnagel zoomen weer op een heel andere manier in op het thema stip. De meeste kunstenaars op de expositie zijn deelnemers van Stichting KunstWerkt, vaste gebruiker van Ruimte in Beweging.  

Min of meer als traditie doet KunstWerkt altijd iets extra’s rond haar tentoonstellingen, maar het streven is om daar met meer nadruk op in te zetten. Tijdens ‘Ode aan de stip’ werd op zondag 6 augustus een wandeling georganiseerd, ‘Uitgestippeld’. De week erna was er de workshop Staphorster Stippen met Karin van As en Inge Hoefnagel. Ook waren er publieke gesprekken met deelnemende kunstenaars. En aanstaande zondag is er dan om drie uur ’s middags de finissage. De lofzang op de stip is nog drie dagen te zien, vrijdag, zaterdag en zondag vanaf één uur tot vijf uur.  

De druppel en het heelal 

De symbolistische dichter Jan Hendrik Leopold (1865-1925) komt ook aan bod op ‘Ode aan de stip’. Hij kon in een regendruppel het heelal zien, hetgeen naar voren komt in zijn onderstaande gedicht.  

REGEN

De bui is afgedreven;
aan den gezonken horizont
trekt weg het opgestapelde, de rond-
gewelfde wolken; over is gebleven
het blauw, het kille blauw, waaruit gebannen

een enkle kreuk, blank en opnieuw gespannen.

En hier nog aan het vensterglas aan de bedroefde ruiten
beeft in wat nu weer buiten

van winderigs in opstand was een druppel van den regen,

kleeft aangedrukt er tegen,

rilt in het kille licht...

en al de blinking en het vergezicht, van hemel en van aarde, akkerzwart,

stralende waters, heggen, het verward
beweeg van menschen, die naar buiten komen,

ploegpaarden langs den weg, de oude boomen

voor huis en hof en over hen de glans
der daggeboort, de diepe hemeltrans
met schitterzon, wereld en ruim heelal:
het is bevat in dit klein trilkristal.