Laten we ons wapenen tegen haat - en dommigheid

Foto: Creative Commons

COLUMN - Wat een zompige rotdag - echt een dag om iets heel stoms te doen. Nou: komt’ie. Maar eerst: natuurlijk is het verschrikkelijk wat er gebeurt in het Heilig Land, tussen Beiroet en Rafah. Ik heb er slapeloze nachten van. Maar hier komt mijn stomme advies: hou eens op met dat eindeloze gewauwel erover op tv en in de krant.

Ik word er echt iebelig van en ik denk dat u het ook hebt: je kan voor mijn gevoel al weken de tv niet aanzetten, of het gaat over Gaza en het optreden van Israël. Hou daar mee op, journalisten. Het voegt niets meer toe. We worden er niets wijzer van. De spraakverwarring neemt alleen maar toe. Het cynisme, de woede en de haat ook.

Als wereldburger is het goed dat je meeleeft met de hele wereld, vind ik. Geen kind zou ongemerkt vermoord mogen worden; de verontwaardiging van de wereld zou een verschil moeten maken. Eigenlijk zou je als Nederlander, veilig in het veilige Nederland, iedere dag even stil moeten staan bij dat geluk dat ons ten deel is gevallen, en wat heel veel mensen in de wereld niet hebben. 

Dat zou ons uitgangspunt moeten zijn. Dus hebben we klotedagen als er oorlog wordt gevoerd. Als er mensen die schuilen bij een ziekenhuis worden gedood. 

Maar de realiteit is: dan kunnen we altijd klotedagen hebben. Ik heb even wat zitten goochelen…

In Soedan wordt sinds april gevochten. Daar zijn naar schatting tenminste tienduizend dodelijke slachtoffers door gevallen. Het aantal mensen op de vlucht loopt in de miljoenen. Je hoort er niets over.

In Jemen is momenteel driekwart van de bevolking afhankelijk van noodhulp, sinds de Houthi-rebellen het hebben opgenomen tegen het bewind van de regering, gesteund met militairen en wapens door buurland Saudi-Arabië. De balans tot dusver - en we kijken niet op één iemand meer of minder: honderdvijftigduizend mensenlevens.

In Tigray, in het noorden van Ethiopië, is een vredesakkoord van kracht. Sinds een klein jaar wordt daar niet meer op grote schaal gevochten en gemoord, nadat dat de voorgaande twee jaar wel het geval was. Vlaamse onderzoekers berekenden dat dit tussen de 380.000 en 600.000 mensenlevens kostte. 

En dan is er nog de strijd in Oekraïne, die volgens een heel ruwe schatting tenminste honderdduizend mensen het leven heeft gekost, misschien wel net zo veel Russen als Oekraïners. En alles wat er aan smaken tussen zit.

Het aantal dodelijke slachtoffers van het wapengekletter van de afgelopen twee weken in Israël en Gaza ligt volgens schatting op veertienhonderd Israëliërs en ruim vierduizend Palestijnen. 

En het meest ergerniswekkend was nog de opening van het journaal gisteren en de krant vanmorgen: er is een Israëlische jongen gegijzeld door Palestijnen, die sinds kort beschikt over een Nederlands paspoort. Ik geef de ouders groot gelijk dat ze deze mogelijkheid aangrijpen om de kans te verhogen dat hun zoon levend terugkeert. Maar is het lot van de jongeman zo veel belangrijker dan dat van al die andere gegijzelde, gestorven, vermoorde mensen? Nee, tuurlijk niet! 

Waar het om gaat is dat nu in Israël en Gaza, gisteren ergens anders en morgen weer ergens anders, machtshebbers hun eigen positie belangrijker vinden dan het lot van een ander. Dat een mensenleven voor velen niet telt. Dat het cynisme hoogtij viert om in een propaganda-oorlog de zieltjes aan jouw kant te krijgen. Zie de verontwaardiging over en het elkaar de schuld in de schoenen schuiven van de doden bij het ziekenhuis in Gaza. Who cares waarvan die raket kwam: er zijn mensen nodeloos gedood!

Laten we daarom vragen, bidden, werken dat de menselijkheid het mag winnen. Dat we niet immuun worden voor het lot, de pijn, de angst die anderen moeten doorstaan. Dat ieder verloren mensenleven ons iets blijft doen, voor zover we dat kunnen. Maar bespaar ons het verheerlijken van geweld, bespaar ons de domheid van de ‘mislukte’ bommen, het ‘nieuws’ van Nederlandse slachtoffers. Het ongenuanceerde geklets over de andere kant die fout is, over wraak. Bespaar ons de radeloosheid die haast wel het gevolg moet zijn van het zien van zo veel verdriet. Laten we getuigen van het belang van ieder mensenleven, iedere gewonde die wordt gered, ieder vuurwapen dat niet wordt gebruikt. Iedere honger die wordt gestild. Laten we onszelf wapenen zodat we niet ten prooi vallen aan domme oordelen, snelle oplossingen, de wens om korte metten te maken. Alleen de liefde van mens tot mens kan de wereld redden.